Zombikuś i przyjaciele z Mglistego Lasu

— Bajka do czytania —

W Mglistym Lesie, gdzie drzewa rosły tak wysoko, że sięgały nieba, mieszkał mały zombiak o imieniu Zombikuś. Był zielony jak mech, miał okrągłe, błyszczące oczy i poruszał się bardzo powoli, jakby szedł przez miód.

Każdego ranka Zombikuś wychodził ze swojego domku zrobionego z dyni i próbował pobawić się z dziećmi z pobliskiej wioski. Niestety, gdy tylko go zobaczyły, krzyczały „Zombik!” i uciekały za płot.

Zombikuś siadał na kamieniu i wzdychał. „Dlaczego wszyscy się mnie boją?” – pytał cicho. Nie wiedział, że dzieci po prostu nigdy nie poznały nikogo, kto był zielony i trochę pokręcony.

Pewnego wieczoru spotkał starą sowę Zuzię. „Nie martw się” – powiedziała sowa. „Pokaż im, że jesteś przyjacielski. Może zrobisz coś miłego?” Zombikuś zastanowił się i postanowił spróbować.

Następnego dnia mała dziewczynka o imieniu Zosia zgubiła w lesie swojego pluszowego królika. Płakała pod wielkim dębem. Zombikuś podszedł powoli, a Zosia zdrętwiała ze strachu. Lecz on tylko wyciągnął zza pleców pluszaka i uśmiechnął się szeroko.

Zosia odetchnęła z ulgą i przytuliła królika. „Dziękuję, zielony przyjacielu!” – zawołała. Zombikuś był tak szczęśliwy, że aż podskoczył – co u zombiaka znaczyło uniesienie się na dwa centymetry.

Następnego dnia Zosia zaprowadziła Zombikusia na polanę, gdzie bawiły się inne dzieci. Na początku chowały się za drzewami, ale gdy zobaczyły, jak Zombikuś uczy Zosię swojego powolnego tańca, zaczęły się śmiać i dołączyły do zabawy.

Gdy zaszło słońce, Zombikuś wrócił do swojego dyniowego domku. Położył się na mchu, patrzył w gwiazdy i myślał o nowych przyjaciołach. „Czasem wystarczy jeden odważny krok” – szepnął i zamknął oczy. Cisza, tylko liście szumiały kołysankę. Dobranoc, Zombikusiu.