Bajka o żółwiu tuptusiu, który nie chciał się spieszyć

— Bajka do czytania —

W zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały żółwik o imieniu Tupciuś. Miał okrągły domek na plecach i cztery króciutkie nóżki, którymi tupał bardzo powoli. Każdego ranka wyruszał na spacer, by podziwiać leśne skarby.

Pewnego dnia Tupciuś spotkał wiewiórkę Rzędziolkę, która skakała z gałęzi na gałąź. – Szybciej, Tupciusiu! – zawołała. – Zaraz przegapisz najsmaczniejsze orzechy! Ale Tupciuś uśmiechnął się grzecznie i odpowiedział: – Ja wolę iść powoli, bo wtedy widzę więcej.

Po chwili przybiegł zajączek Bystrzak. – Czemu tak człapiesz? – zapytał. – Biegaj ze mną, będzie wesoło! Tupciuś pokręcił głową. – Dziękuję, ale gdy się spieszę, nie czuję zapachu kwiatów ani nie słyszę śpiewu ptaków. A to sprawia mi radość.

Wiewiórka i zajączek wzruszyli ramionami i pobiegli dalej. Tupciuś szedł swoim tempem. Nagle zobaczył ślicznego motyla o skrzydłach jak płatki róży. – Usiądź na mojej skorupie – zaproponował żółwik. Motyl zgodził się i razem wędrowali przez las.

Aż tu nagle z nieba spadły krople deszczu. Najpierw małe, potem coraz większe. Rzędziolka i Bystrzak schowali się pod wielkim liściem, ale byli przemoczeni. Tupciuś jednak miał swój domek! Wsunął głowę do środka, a motyl schował się pod jego brzuszkiem. Byli suchziutcy.

– Jaki ty jesteś mądry, Tupciusiu! – zawołał zajączek. – I dzięki twojemu wolnemu chodzeniu nie zmokliśmy do suchej nitki! Wiewiórka przytuliła żółwika. – Masz rację, nie trzeba się spieszyć – powiedziała. – Powoli to też fajnie.

Kiedy deszcz ustał, na niebie pojawiła się tęcza: czerwona, pomarańczowa, żółta, zielona, niebieska, granatowa i fioletowa. Tupciuś, motyl, wiewiórka i zajączek usiedli na pagórku i patrzyli w górę. – Jaka piękna – szepnął Bystrzak. – Dziękuję, żeś nas zatrzymał.

Zapadł wieczór. Księżyc powoli wstał nad lasem, a gwiazdy zaczęły mrugać do wszystkich zwierząt. Tupciuś położył się wygodnie w swojej skorupce, wymienił z przyjaciółmi uśmiechy i zamknął oczy. – Dobranoc, lesie – szepnął cichutko. – Dobranoc, przyjaciele.

I wtedy cisza otuliła cały las. Motyl zwinął skrzydła, zajączek ułożył uszy, a wiewiórka schowała się w dziupli. Tupciuś oddychał spokojnie, a jego serduszko biło rytmicznie jak maleńki bębenek. Śnił o tęczowych mostach i powolnym spacerze pośród gwiazd.