Zombiś i tajemnica ciemności

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie rosną lizakowe drzewa, a chmurki pachną wanilią, mieszkał mały Zombiś. Miał zieloną, pluszową skórkę, okrągłe ślipka i uśmiech jak księżyc. Ale Zombiś bał się jednego: kiedy zapadał zmrok, robiło mu się smutno i ciasno w serduszku.

Pewnego wieczoru, gdy słońce schowało się za tęczową górkę, Zombiś schował się pod swój kocyk w groszki. Trząsł się trochę, bo wszędzie zrobiło się ciemno. Nagle usłyszał cichutkie pukanie do okna: puk, puk!

To była jego przyjaciółka Sówka Pola. – Zombisiu, wyjrzyj! – zawołała. – W ciemności też są piękne rzeczy. Zombiś nieśmiało odsunął kocyk i wyjrzał. Zobaczył mnóstwo świetlików tańczących w ogródku.

Pola zaprowadziła go na łąkę, gdzie świetliki układały się w migoczące serduszka. – To dla ciebie – powiedziała mała biedronka Frania, która też się tam pojawiła. – Nie bój się mroku, to tylko druga strona dnia.

Zombiś uśmiechnął się szeroko. Wyciągnął swoją miękką rączkę i złapał kilka iskierek. One łaskotały go jak piórka. – Ach, jak ładnie! – szepnął. Nagle zdał sobie sprawę, że ciemność wcale nie jest straszna – jest po prostu inna.

Wrócił do domu, a na niebie zapaliły się gwiazdy. Zombiś położył się do łóżeczka, przytulił do poduszki i zamknął oczka. Powiedział do mamy, która przyszła go uściskać: – Mamo, ciemność to taki miękki kocyk, prawda?

Mama Zombicha uśmiechnęła się i pogłaskała go po główce. – Tak, synku. I zawsze świecą w niej gwiazdy, żebyśmy czuli się bezpiecznie. Zombiś westchnął szczęśliwie i wsłuchał się w ciszę.

Wszystkie stworki w krainie lizakowych drzew posnęły. Zombiś też zasnął, a jego sen był ciepły jak ranek. Gwiazdy migały mu nad głową, a księżyc nucił kołysankę. Dobranoc, Zombisiu – szumiał wiatr. Dobranoc, śpij spokojnie.