Bajka o żółwiu Tuptusiu dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szeptały cicho, a strumyk nucił wesołą piosenkę, mieszkał mały żółw o imieniu Tuptuś. Miał on małą, zieloną skorupkę w brązowe cętki i cztery krótkie nóżki, którymi stawiał maleńkie kroczki. Każdego ranka Tuptuś wyruszał na spacer, ale szedł bardzo, bardzo powoli.

W lesie, gdzie drzewa szeptały cicho, a strumyk nucił wesołą piosenkę, mieszkał mały żółw o imieniu Tuptuś. Miał on małą, zieloną skorupkę w brązowe cętki i cztery krótkie nóżki, którymi stawiał maleńkie kroczki. Każdego ranka Tuptuś wyruszał na spacer, ale szedł bardzo, bardzo powoli.

Inne zwierzęta często się z niego śmiały. "Tuptuś, ty zawsze jesteś ostatni!" – wołała wiewiórka, przeskakując z gałęzi na gałąź. "Dlaczego nie możesz być szybszy?" – pytał zając, przemykając obok z wiatrem. Tuptuś czuł się smutny i samotny. Postanowił, że spróbuje iść szybciej, żeby zasłużyć na przyjaźń.

Następnego dnia Tuptuś wyciągnął nóżki, jak tylko mógł, i zaczął dreptać. Ale im bardziej się spieszył, tym bardziej się potykał o korzenie i kamienie. Upadł raz, drugi i trzeci. Na skorupce pojawiło się kilka rys. W końcu usiadł na mchu, zmęczony i zdyszany, i westchnął głęboko. "Chyba nigdy nie będę szybki" – pomyślał smutno.

Wtedy z pobliskiego krzaka wyskoczyła mała myszka. "Czemu tak się smucisz?" – zapytała, otrzepując swój bury ogonek. Tuptuś opowiedział jej o swoim zmartwieniu. Myszka uśmiechnęła się ciepło. "A czy wiesz, że ja bardzo lubię chodzić z tobą? Kiedy idziesz powoli, mogę zdążyć obejrzeć każdy kwiatek, posłuchać śpiewu ptaków i poczuć zapach miodu. Szybkie zwierzęta tego nie widzą."

Tuptuś zdziwił się. Nigdy nie myślał, że jego powolność może być darem. Razem z myszką powoli przeszli przez łąkę pełną kolorowych kwiatów. Tuptuś pokazał jej, gdzie rosną najsłodsze jagody, a myszka wskazała mu małe, ukryte gniazdo ptaszka, w którym leżały trzy niebieskie jajeczka. Było im cudownie i przytulnie.

Od tego dnia Tuptuś przestał się martwić. Cieszył się swoim spokojnym tempem. Odkrył, że powolność pozwala mu dostrzec rzeczy, które innym umykają. I choć nadal był najwolniejszym mieszkańcem lasu, stał się też tym, który wiedział najwięcej o tajemnicach przyrody. Często opowiadał innym o swoich odkryciach, a dzieci słuchały go z zapartym tchem.

Gdy zapadł wieczór, Tuptuś położył się na miękkim mchu pod wielkim dębem. Patrzył na gwiazdy, które migotały na niebie jak małe latarenki. Było cicho i spokojnie. Powoli zamknął oczy, a sen przyszedł szybko, kołysany szumem liści i dalekim pohukiwaniem sowy. "Dobranoc, świecie" – szepnął.