Mercyś i spadająca gwiazdka

— Bajka do czytania —

Pewnej cichej nocy, gdy gwiazdy świeciły na niebie jak małe diamenty, mały samochodzik o imieniu Mercyś nie mógł zmrużyć oczu. Stał w swoim ciepłym garażu i wyglądał przez okno. Na dworze było ciemno, ale na niebie błyszczała jedna szczególna gwiazdka – mała, srebrna, jakby uśmiechała się do Merkusia.

Mercyś westchnął. – Chciałbym dotknąć tej gwiazdki – szepnął. I wtedy gwiazdka zaczęła mrugać, a potem powoli spłynęła w dół, zatrzymując się tuż za pobliskim wzgórzem. Mercyś nie zastanawiał się długo – ruszył w jej stronę, szumiąc cichutko oponami.

Po drodze spotkał starą ciężarówkę o imieniu Ciężka. – Dokąd tak jedziesz o tej porze? – zapytała. – Szukam gwiazdki, która spadła – odparł Mercyś. Ciężka uśmiechnęła się: – Gwiazdki są piękne, ale najlepiej patrzeć na nie z daleka. Jeśli je gonisz, możesz się zgubić.

Mercyś pojechał dalej. Minął polną drogą i spotkał mały rowerek o imieniu Pędziwiatr. – Dokąd pędzisz? – zapytał rowerek. – Za gwiazdką – odpowiedział Mercyś. – A czy wiesz, że gwiazdki czasami odbijają się w kałużach? Wtedy wyglądają jak małe iskierki na ziemi – powiedział Pędziwiatr.

Mercyś zajrzał w kałużę – rzeczywiście, zobaczył w niej odbicie gwiazdki. Ale ta prawdziwa wciąż była gdzieś dalej. Postanowił wrócić do domu. Po drodze mijał małe domki, w których paliły się światła. W jednym oknie zobaczył dziecko machające do niego. Zrobiło mu się cieplej na sercu.

Kiedy wrócił do garażu, spojrzał w niebo. Ta mała gwiazdka wciąż tam była – świeciła jaśniej niż wszystkie. Mercyś zrozumiał, że nie trzeba jej dotykać, żeby czuć się szczęśliwym. Wystarczy na nią patrzeć i wiedzieć, że zawsze tam jest.

Zmęczony, ale spokojny Mercyś zamknął oczy. Garaż wypełniła cisza, a przez okno wpadało miękkie, srebrne światło gwiazd. Mercyś ziewnął cichutko i pomyślał: „Dobranoc, gwiazdeczko”. I zasnął, otulony nocą i spokojem.