Bajka o żółwiu Tupciusiu i zagubionym promyku

— Bajka do czytania —

Żółwik Tupciuś mieszkał w małym, zielonym ogrodzie pod wielkim dębem. Każdego ranka wstawał powolutku, bo Tupciuś lubił robić wszystko bardzo, bardzo spokojnie.

Pewnego dnia, gdy Tupciuś szedł ścieżką do swojej ulubionej kępy sałaty, usłyszał cichutki płacz. Ktoś chlipał pod krzakiem jeżyny.

– Kto tam? – zapytał Tupciuś cieniutkim głosikiem i ostrożnie wyjrzał spod swojej skorupki. Pod liściem siedział malutki, złocisty promyk słońca i ocierał łezki.

– Zgubiłem się – wyszeptał promyk. – Odleciałem od mamy Chmurki i nie mogę trafić do domu na niebie.

Tupciuś przytulił promyk do swojego miękkiego brzuszka. – Nie płacz, pomogę ci. Ale jestem żółwikiem, więc idę bardzo powoli. Czy chcesz iść ze mną?

Promyk skinął główką. Szli razem przez ogród. Tupciuś pokazywał mu muszelki, kamyczki i ślimaki. Co chwilę przystawali, bo Tupciuś musiał odpocząć. Promyk nauczył się czekać cierpliwie.

W końcu dotarli na najwyższy pagórek. Tupciuś podniósł promyk wysoko nad głowę, a wiatr zaniósł go prosto do mamy Chmurki. Promyk uśmiechnął się i pomachał żółwikowi.

Tupciuś wrócił do domku, zwinął się w kłębek i zamknął oczy. Na niebie świeciły już pierwsze gwiazdy, a przez okno wpadał do niego srebrzysty blask księżyca. Dobranoc, Tupciusiu – szepnął wiatr. Dobranoc, mały promyku – odpowiedział żółwik i zasnął spokojnie.