Bajka o żółwiu i zającu, którzy odkryli, że nie chodzi o wyścig

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, gdzie słońce malowało złote smugi na liściach, mieszkał żółw Tymek i zając Zygfryd. Byli najlepszymi przyjaciółmi, choć różnili się jak dzień i noc.

Zygfryd zawsze pędził jak strzała. „Szybciej, szybciej!” – powtarzał, przeskakując kamienie i korzenie. Tymek zaś stawiał powolne, ale pewne kroki, zatrzymując się przy każdym kwiatku.

Pewnego dnia Zygfryd zaproponował wyścig. „Do starego dębu! Kto pierwszy, ten wygrywa!” – zawołał. Tymek uśmiechnął się i zgodził, choć wiedział, że nie ma szans.

Zając pomknął jak wiatr. Żółw szedł swoim tempem, podziwiając kropelki rosy na pajęczynach i śpiew ptaków. Zygfryd, pędząc, nie zauważył nawet, że minął polanę pełną jagód.

Kiedy Zygfryd dotarł do dębu, był zdyszany i znużony. Rozejrzał się – nikogo. Usiadł pod drzewem i zamknął oczy. Po chwili usłyszał ciche człapanie. To Tymek szedł, uśmiechając się.

„Przegrałeś, Tymku!” – krzyknął zając. „Ale ja widziałem tyle pięknych rzeczy: tańczące motyle, błyszczący strumyk, zapach mokrej ziemi. Ty biegłeś tak szybko, że nic nie zauważyłeś” – odpowiedział żółw.

Zygfryd zrozumiał, że nie zawsze chodzi o bycie pierwszym. Ważniejsze jest to, co przeżywamy po drodze. Przytulił przyjaciela i obiecał, że następnym razem też będzie zwalniać.

Tej nocy, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Tymek i Zygfryd siedzieli na pagórku, patrząc w bezkres. Zając położył głowę na skorupie żółwia i zamruczał: „Dobranoc, przyjacielu. Jutro znów pospacerujemy powoli.” I tak zasnęli, otuleni ciszą i blaskiem księżyca.