Misja małego żołnierzyka

— Bajka do czytania —

W krainie zabawek, na półce z żołnierzykami, mieszkał mały, nieśmiały żołnierzyk o imieniu Stasio. Jego mundur był zawsze czysty, a buty wypastowane, ale w sercu nosił strach przed wielkimi misjami. Każdego dnia patrzył, jak inni żołnierze dzielnie maszerują, a on chował się za kubkiem z ołówkami.

Pewnego wieczoru dowódca, stary ołowiany żołnierz z obdartą farbą, ogłosił: – Musimy odnieść zgubioną gwiazdkę na szczyt regału, by znów świeciła w nocy nad naszym królestwem. Kto podejmie się tego zadania? Żołnierze spojrzeli po sobie, ale nikt nie śmiał się zgłosić. Stasio poczuł, jak serce mu wali, i szepnął: – Ja… ja spróbuję.

Przyjaciele Stasia – stary miś Kłębek, lalka Ania i piesek Reksio – usłyszeli jego słowa i podbiegli do niego. – Będziemy ci pomagać – powiedziała Ania, głaszcząc go po ramieniu. – Razem damy radę – dodał Reksio, merdając ogonem. Stasio uśmiechnął się, choć nogi mu drżały.

Wyruszyli w podróż przez biurko. Najpierw musieli przejść przez wielką, zieloną dolinę z bloku rysunkowego. Stasio bał się, że spadnie z krawędzi, ale Kłębek podłożył mu swoją pluszową łapkę, by mógł się oprzeć. – Dziękuję – powiedział cicho Stasio.

Potem natknęli się na górę z kłębka włóczki. Nici plątały się i blokowały drogę. – To trudna przeszkoda – westchnął Reksio. Lecz Ania wzięła koniec nitki i zaczęła go delikatnie rozwijać, a Stasio pomagał jej układać ją w równy rządek. Razem, powoli, pokonali górę.

W końcu dotarli pod wysoki regał. Stasio spojrzał w górę – szczyt wydawał się tak odległy! – Nie dam rady – szepnął. – Dasz, bo jesteś dzielny – powiedział Kłębek i podał mu gwiazdkę. Stasio wziął ją w dłonie, a przyjaciele utworzyli drabinkę – miś na dole, na nim piesek, a na górze lalka. Stasio wszedł na ich ramiona i sięgnął samego szczytu.

Zamocował gwiazdkę, a ta rozbłysła ciepłym, złotym światłem. Cała kraina zabawek zajaśniała jak w dzień. Żołnierze z półki zaczęli bić brawa, a dowódca uścisnął dłoń Stasia. – Jesteś prawdziwym bohaterem – powiedział. Stasio spojrzał na swoich przyjaciół i zrozumiał, że to oni dali mu siłę.

Kiedy zapadł wieczór, a pokój wypełniła cisza, Stasio położył się obok Kłębka, Ani i Reksia. Gwiazdka nad nimi migotała spokojnie jak mały latarnik. Stasio zamknął oczy, czując, że przyjaźń rozświetla mrok. Wokół unosiły się ciche szepty dobranocnych snów, a on, zmęczony, ale szczęśliwy, odpłynął w krainę marzeń.