Kolorowa Chmurka Złości

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Zosia, która miała sześć lat i wielkie uczucia. Czasami, gdy coś szło nie po jej myśli, w jej brzuchu pojawiała się gorąca kula, a w głowie – głośny huk. Zosia tupała wtedy nogami, a jej głos stawał się ostry jak igła.

Pewnego popołudnia Zosia chciała zbudować najwyższą wieżę z klocków. Układała cegiełkę po cegiełce, ale gdy sięgnęła po ostatni klocek, jej młodszy brat Jaś przypadkiem trącił stół. Wieża runęła z hukiem, a klocki rozsypały się po całej podłodze.

Wtedy właśnie w brzuchu Zosi zapłonął ogień. Jej policzki stały się czerwone jak maki, a z oczu trysnęły łzy. – To niesprawiedliwe! – krzyknęła i zaczęła rzucać klockami w ścianę. Jaś schował się za kanapę, a mama westchnęła.

Mama podeszła do Zosi i powiedziała cicho: – Widzę, że w twoim brzuchu mieszka wielka, kolorowa chmurka złości. Chcesz ją poznać? Zosia zdziwiła się i przestała płakać. – Jaka chmurka? – zapytała.

Mama wyjęła z szafy duże, miękkie lustro i postawiła przed Zosią. – Spójrz, twoja chmurka jest czerwona i pomarańczowa, jak zachód słońca. Tańczy i faluje, bo chce, żebyś ją zauważyła. Możesz jej powiedzieć, co się stało.

Zosia spojrzała w lustro i zobaczyła swoje zaczerwienione policzki. – Jestem zła, bo wieża się zburzyła – wyszeptała. Nagle poczuła, że chmurka w brzuchu robi się lżejsza. – A co byś chciała zrobić z tą złością? – spytała mama.

Zosia pomyślała i powiedziała: – Mogłabym potupać nogami, ale delikatnie, żeby nie zbudzić Jasia. Albo narysować wielką, czerwoną plamę na kartce. Mama przytuliła ją i dodała: – Albo po prostu powiedzieć: „Jestem zła, potrzebuję chwili dla siebie”.

Zosia wzięła głęboki oddech i poczuła, jak chmurka w brzuchu zmienia kolor na łagodny błękit. Podeszła do Jasia, podała mu klocek i powiedziała: – Zbudujemy razem nową wieżę? Jaś uśmiechnął się i skinął głową.