Jak Kacper oswoił czerwonego duszka

— Bajka do czytania —

Kacper miał pięć lat i bardzo często wpadał w złość. Gdy coś szło nie po jego myśli, w jego brzuchu pojawiał się dziwny, gorący wir. Mama mówiła, że to taki mały, czerwony duszek, który lubi hałasować. Kacper nie lubił tego duszka, bo przez niego krzyczał, tupał i psuł zabawę.

Pewnego popołudnia Kacper budował z klocków wysoki zamek. Już prawie skończył wieżę, gdy jego młodsza siostra Zosia przypadkiem potrąciła stolik. Zamek runął z hukiem, a klocki rozsypały się po całym dywanie. W brzuchu Kacpra natychmiast rozgorzał czerwony duszek – większy niż kiedykolwiek. – Zosiu! – krzyknął Kacper i tupnął nogą tak mocno, że aż podskoczyły wszystkie kredki.

Zosia zrobiła wielkie oczy i zaczęła płakać. Kacper patrzył na nią i nagle poczuł się dziwnie. Duszek w brzuchu wciąż buzował, ale gdzieś głębiej pojawiło się coś innego – smutek. Przyszedł tata, przytulił Zosię, a potem spojrzał na Kacpra. – Widzę, że twój czerwony duszek jest dziś wyjątkowo hałaśliwy – powiedział spokojnie. – Chcesz wiedzieć, jak ja go czasem uspokajam?

Kacper skinął głową. Tata usiadł obok niego na dywanie i pokazał mu coś prostego. – Weź głęboki oddech, zamknij oczy i policz w myślach do trzech. Powoli, jakbyś liczył spadające gwiazdy. Kacper zrobił to samo. Z początku duszek upierał się, ale po trzecim oddechu poczuł, że wir w brzuchu słabnie. – I co? – zapytał tata. – Zmniejszył się – szepnął Kacper zdziwiony.

Od tego dnia Kacper ćwiczył tę sztuczkę. Gdy duszek pojawiał się przy obiedzie, gdy nie chciał iść spać, a nawet gdy Zosia znów zburzyła jego budowlę – brał oddech i liczył. Czasem trzeba było policzyć do pięciu, a czasem nawet do dziesięciu, ale zawsze po chwili duszek robił się mały i cichy. Kacper odkrył, że złość nie znika całkiem, ale można ją ułożyć jak klocki w pudełku.

Pewnego wieczoru przed snem mama zapytała: – Kacperku, co byś powiedział, gdyby twój czerwony duszek dostał swoją własną kołyskę? Kacper uśmiechnął się i narysował na kartce małego duszka w niebieskiej piżamie. – Będzie spał, gdy ja będę spał – wyjaśnił. – A razem możemy być cicho i spokojnie.

Gdy mama zgasiła światło, Kacper spojrzał przez okno na pierwsze gwiazdy. W brzuchu czuł już tylko lekkie ciepło, a duszek – ten malutki, senny – grzecznie leżał w swoim pudełku. Kacper zamknął oczy i wyszeptał: – Dobranoc, duszku. Jutro znów się spotkamy, ale dziś już czas spać.