Zajączek i zła chmurka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał sobie mały zajączek o imieniu Kicuś. Kicuś miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś go zaskoczyło.

Pewnego dnia Kicuś chciał zbudować z klocków najwyższą wieżę. Układał klocek po klocku, ale nagle – bęc! – wieża się przewróciła. Wszystkie klocki rozsypały się po podłodze.

Wtedy w brzuszku Kicusia zrobiło się gorąco, a w głowie pojawiła się wielka, ciemna chmura. To była zła chmurka złości. Kicuś tupnął nóżką i krzyknął: „Nie chcę tak!”.

Chmurka rosła i robiła się coraz większa. Kicuś zacisnął piąstki i chciał rzucić klockiem, ale przypomniał sobie, co mówiła mu mama: „Kiedy złość przychodzi, możesz zrobić coś innego”.

Kicuś zamknął oczy i wziął głęboki oddech. Najpierw wdech – noskiem jak kwiatek, potem wydech – buzią jak dmuchawiec. Zrobił to trzy razy. Zła chmurka zaczęła maleć.

Potem Kicuś podszedł do swojego pluszowego misia i przytulił go mocno. Czując miękki brzuszek misia, chmurka złości zrobiła się malutka jak kropelka wody.

Kicuś spojrzał na rozsypane klocki i powiedział cicho: „Mogę spróbować jeszcze raz”. Ułożył je powoli, klocek po klocku, a wieża stała się wysoka i piękna.

Wieczorem mama położyła Kicusia do łóżka. Przez okno widać było małe, spokojne gwiazdy. Kicuś westchnął i szepnął: „Złość już odleciała”. Zamknął oczy i zasnął, a wokół panowała cisza i ciepło.