Bajka o zajączku, który lubił pożyczać

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie kwiaty pachniały miodem, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkał mały zajączek o imieniu Skoczek. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawskie oczy. Skoczek uwielbiał odkrywać nowe rzeczy – szczególnie te, które należały do innych.

Pewnego dnia Skoczek zobaczył wiewiórkę Krysię, która suszyła na gałęzi piękne, czerwone szaliki. „Ależ są mięciutkie!” – pomyślał. Gdy Krysi nie było, Skoczek wziął jeden szalik i owinął się nim. „Tylko na chwilę, potem oddam” – szepnął do siebie.

Następnego dnia zobaczył Borsuka Stasia, który układał w stosiku błyszczące kamienie. „Jakie ładne!” – szepnął Skoczek. Wieczorem, gdy Staś poszedł spać, zajączek zabrał trzy najpiękniejsze kamyki. „Tylko na chwilę, potem oddam” – powtórzył.

Wkrótce w dolinie zapanował smutek. Krysia płakała za szalikiem, Staś martwił się o kamienie, a Sowa Mądrala powiedziała: „Ktoś zabiera rzeczy bez pytania. To nieładnie”. Skoczek słyszał to wszystko, ale bał się przyznać.

Pewnej nocy, gdy Skoczek leżał w swoim norce, usłyszał cichutki płacz. To była Krysia. „Mój szalik dostałam od babci” – szlochała. „A kamienie Stasia to pamiątka po dziadku” – westchnęła Sowa. Skoczkowi zrobiło się bardzo przykro.

Następnego ranka zajączek wziął szalik, kamienie i poszedł do przyjaciół. „To ja wziąłem” – powiedział cicho, kładąc wszystko na ziemi. „Myślałem, że to tylko pożyczanie, ale widzę, że to boli. Przepraszam” – dodał ze łzami w oczach.

Krysia i Staś spojrzeli na siebie. „Ważne, że oddałeś i przeprosiłeś” – powiedziała Krysia, tuląc szalik. „Możesz czasem pożyczyć, jeśli poprosisz” – dodał Staś, uśmiechając się. Skoczek obiecał, że nigdy więcej nie weźmie niczego bez pozwolenia.

Od tamtej pory Skoczek pytał zawsze: „Czy mogę pożyczyć?”. A przyjaciele chętnie dzielili się swoimi skarbami. Wieczorami siadali razem pod wielkim dębem, patrząc na gwiazdy. Skoczek wiedział, że prawdziwe bogactwo to przyjaźń i zaufanie.