Iskierka i tajemnica dzielenia się

— Bajka do czytania —

W głębi Iskrzącego Lasu, gdzie każde drzewo lśniło delikatnym blaskiem, mieszkały małe, iskrzące się stworzenia – Zinksy. Każdy Zinek miał w sobie maleńką iskierkę, która świeciła wesoło, gdy był szczęśliwy. Najmłodszy z nich, Iskierka, uwielbiał biegać po mchu i patrzeć, jak jego iskra tańczy w świetle księżyca.

Pewnego dnia Iskierka spotkał na ścieżce starego kamienia. Kamień był szary i smutny, nie miał żadnej iskry. "Dlaczego jesteś taki ponury?" – zapytał Iskierka. Kamień westchnął: "Nigdy nie czułem ciepła, bo nie mam w sobie iskry". Iskierka pomyślał chwilę, po czym dotknął swoją łapką kamienia. Z jego własnej iskry oderwał się mały, lśniący pyłek i przywarł do kamienia.

Kamień zaiskrzył delikatnie i poczuł dziwne ciepło. "Ojej, to takie miłe!" – zawołał. Iskierka uśmiechnął się, ale nagle poczuł, że jego własna iskra trochę przygasła. Zaniepokojony pobiegł do mądrej Zyni, najstarszej Zinksy w lesie.

Zynia wysłuchała go uważnie i powiedziała: "Nie martw się, mały. Kiedy dzielisz się swoją iskrą, nie tracisz jej – ona po prostu wraca do ciebie w inny sposób. Spójrz na niebo". Iskierka podniósł wzrok i zobaczył, że nad kamieniem unosi się małe, migoczące światełko – to iskra kamienia połączyła się z jego własną, tworząc jaśniejszy błysk.

Iskierka wrócił do kamienia i usiadł obok niego. Teraz obaj mieli iskry, a ich blask był dwa razy silniejszy. "Dziękuję" – szepnął kamień. Inne Zinksy zobaczyły to i też zaczęły się dzielić swoimi iskrami – z kwiatami, krzewami, a nawet z małym strumykiem. Wkrótce cały las rozbłysnął radosnym światłem.

Wieczorem wszystkie Zinksy zebrały się na polanie. Każdy niósł w sobie iskrę, a one migotały jak małe gwiazdki. Zynia spojrzała na Iskierkę i powiedziała: "Widzisz? Gdy dzielimy się tym, co mamy, radość rośnie dla wszystkich. Nikt nie zostaje bez blasku".

Iskierka był bardzo zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się na miękkim mchu, a wokół niego tańczyły setki iskier – jego własna i te od przyjaciół. Zasypiając, pomyślał o kamieniu, który teraz świecił w nocy jak mały latarnik. I wtedy nad lasem zapłonęły miliony gwiazd, a Iskierka poczuł, że jego serce też jest pełne gwiazd.

Dobranoc, mały Zinku – szepnął wiatr. A Iskierka odpowiedział cichym, sennym westchnieniem. W lesie zapanowała cisza, tylko iskry delikatnie migotały, jakby nuciły kołysankę. Każdy Zinek zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będą dzielić się swoim światłem.