Zajączek Franek i złodziejaszek marzeń

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Franek uwielbiał kolorowe sny. Każdej nocy śniły mu się tęczowe łąki, fruwające motyle i skaczące po chmurach wiewiórki. Ale pewnego ranka obudził się bardzo smutny – jego sny zniknęły. Niebieski sen o misiu, różowy sen o balonikach, żółty sen o słońcu – wszystko przepadło.

Franek poszedł do mamy. – Mamo, ktoś ukradł moje sny! A mama powiedziała: – To musi być tajemniczy złodziejaszek marzeń. Ale nie martw się, może tylko pożyczył je na chwilę. – Franek postanowił go znaleźć.

Szukał pod łóżkiem, w szafie, za zasłoną. Nagle usłyszał cichutki szmer. To mała wiewiórka chowała się w koszyku z zabawkami. W łapkach trzymała niebieską chmurkę z misiem. – To mój sen! – zawołał Franek. Wiewiórka spuściła główkę.

– Przepraszam – wyszeptała wiewiórka. – Nie miałam własnych snów, więc zabrałam twoje. Jestem taka samotna. Franek spojrzał na nią. Nie był już zły. – A może zrobimy tak? Podzielę się z tobą moimi snami, a ty przyniesiesz swoje?

Wiewiórka uśmiechnęła się i otworzyła mały woreczek. W środku były błękitne iskierki. – To moje sny o lesie i o przygodzie. Możemy je połączyć! I tak tej nocy Franek i wiewiórka utkali razem wielki, tęczowy sen. Śnił im się wspólny las pełen tańczących gwiazd.

Od tamtej pory wiewiórka przychodziła co wieczór. Byli już przyjaciółmi. Franek nauczył się, że czasem ktoś bierze coś nie dlatego, że jest zły, tylko dlatego, że mu tego brakuje. A dzielenie się daje radość obu stronom.

Kiedy słońce zaszło, a księżyc rozbłysł na niebie, Franek położył się do swojego łóżeczka. Wiewiórka usiadła obok na poduszce. – Dobranoc, przyjacielu – szepnęła. Franek zamknął oczy, a wokół tańczyły już kolorowe sny. Wszystko było cicho, ciepło i spokojnie. Gwiazdy na niebie mrugały do nich na dobranoc.