Zingsi z Leśnego Zakątka

— Bajka do czytania —

Głęboko w Leśnym Zakątku, gdzie mech pachnie jagodami, a promienie słońca tańczą między listkami, mieszkały maleńkie istotki zwane Zingsami. Każdy Zings miał jedno zadanie – znaleźć w lesie to, co jest w danym dniu najpotrzebniejsze innym mieszkańcom. Mały Zings o imieniu Migotka dopiero uczył się swojej pracy i często gubił się wśród wysokich paproci.

Pewnego ranka Starszy Zings, o imieniu Iskierka, zwołał wszystkich na polanę. – Dziś poszukamy czegoś, czego brakuje Śpioszkowi Wiewiórkowi – powiedział cicho, bo Śpioszek bał się głośnych dźwięków. Migotka wystartował niepewnie, ale po chwili wiatr niósł go nad strumykiem. Zobaczył, że Wiewiórek płacze pod krzakiem leszczyny.

– Co ci jest? – zapytał Migotka, lądując na gałązce. – Zgubiłem swoją najulubieńszą szyszkę, tę pachnącą wanilią – szepnął Wiewiórek. – Bez niej nie mogę zasnąć. Migotka poczuł w sercu ciepło. Postanowił pomóc, choć nie wiedział, od czego zacząć.

Przypomniał sobie, że Iskierka mówiła: „Najbardziej potrzebną rzeczą nie zawsze jest to, co widać na pierwszy rzut oka”. Poleciał więc do Mądrej Sowy, która mieszkała w dziupli starego dębu. Sowa właśnie czyściła swoje okulary. – Szyszka waniliowa? – zastanowiła się. – To może być w Kryształowej Grocie, ale tam jest ciemno i straszno.

Migotka bał się ciemności, ale pomyślał o smutku Wiewiórka. Zebrał odwagę i poleciał w głąb groty. Nagle usłyszał ciche bzyczenie. To maleńki komar utknął w pajęczynie. Migotka bez wahania pomógł mu się uwolnić, a wtedy komar wskazał mu drogę do szyszki. Leżała na miękkim mchu, pachnąc wanilią.

Gdy Migotka wrócił, Wiewiórek uściskał go tak mocno, że aż Migotce zakręciło się w główce. Iskierka uśmiechnęła się. – Widzisz, Migotko? Najważniejsza rzecz, jaką dziś znalazłeś, to odwaga i dobre serce. Szyszka była tylko pretekstem. Przytuleni przyjaciele usiedli razem na polanie, a gwiazdy powoli zapalały się nad Leśnym Zakątkiem.

Migotka położył się na swoim liściu, patrząc w niebo. Czuł, że choć jest mały, może zdziałać wielkie rzeczy. Wiatr niósł zapach jagód i spokojną ciszę. Wiewiórek już spał, ściskając waniliową szyszkę. A Zingsi po cichu nuciły kołysankę, która płynęła między drzewami.

Nad lasem zapadła noc pełna miękkich cieni i migoczących gwiazd. Migotka zamknął oczy, a jego skrzydła delikatnie opadły. Wszystko wokół szepnęło: dobranoc, dzielny Zingsie, śpij słodko. I tak każdy w Leśnym Zakątku zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będą sobie pomagać.