O chomiku, który odkrył tajemnicę tęczowego koszyka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod starym dębem mieszkał chomik Stefan. Był to bardzo sympatyczny chomik, ale miał jedną maleńką wadę: jadł tylko słonecznik. Od rana do wieczora chrupał ziarenka, a kiedy mama chomikowa podsuwała mu soczystą marchewkę, kręcił noskiem i mówił: „Nie, dziękuję, wolę słonecznik”.

Pewnego dnia, podczas porannej wycieczki, Stefan natknął się na dziwny koszyk. Był kolorowy jak tęcza, a z każdej jego strony wystawały warzywa i owoce. Z koszyka wydobywał się przyjemny zapach jabłek, gruszek i świeżych ogórków. Stefan ostrożnie obszedł go dookoła. Nagle koszyk zaszumiał cichutko: – Jestem zaczarowany. Daj mi jeden słonecznik, a ja dam ci jedną kolorową niespodziankę.

Stefan był zdziwiony, ale też ciekawy. Wsunął łapkę w kieszeń i wyjął ziarenko. Koszyk zakręcił się wesoło, a na jego dnie pojawiła się malutka, pomarańczowa marchewka. Chomik powąchał ją – pachniało słodko i ziemiście. Z wahaniem ugryzł mały kawałeczek. Ku jego zdziwieniu marchewka była chrupiąca i smaczna. Po chwili poczuł, że ma więcej siły i ochoty do biegania.

Następnego dnia Stefan znów odwiedził koszyk. Tym razem oddał dwa słoneczniki, a koszyk podarował mu czerwone jabłko i zielony ogórek. Chomik zjadł jabłko i nagle poczuł radość, która rozlała się po całym ciele. Zaczął tańczyć i podskakiwać, aż liście z dębu posypały się na ziemię. Ogórek dodał mu orzeźwienia i sprawił, że poczuł się jak po kąpieli w chłodnym strumyku.

Tak minął tydzień. Stefan codziennie wymieniał swoje słoneczniki na inne warzywa i owoce. Z każdym dniem czuł się mocniejszy, szczęśliwszy i zdrowszy. Jego sierść zaczęła lśnić, a oczka błyszczeć. Mama z dumą patrzyła na swojego synka i głaskała go po miękkim futerku. Stefan zrozumiał, że różnorodne jedzenie to jak składanie kolorowej układanki – każdy kawałek jest ważny.

Pewnego wieczoru, gdy słońce już zachodziło, Stefan usiadł na swoim ulubionym listku i popatrzył na niebo pełne gwiazd. Pomyślał o wszystkich smakach, które poznał, i o tym, jak dobrze się teraz czuje. Ziewnął szeroko – był zmęczony, ale szczęśliwy. Schował do swojej spiżarni jeszcze kilka ziarenek słonecznika na wypadek, gdyby koszyk zniknął, ale wiedział, że już nie będzie jadł tylko ich.

Wkrótce Stefan ułożył się w swoim gniazdku, otulony miękkimi liśćmi. Przez okno wpadało światło księżyca, a na niebie migotały gwiazdy. Chomik zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, kolorowy koszyku. Dobranoc, mamo. I zasnął spokojnie, śniąc o tęczy pełnej smaków. Cisza otuliła domek pod dębem, a małe gwiazdy kołysały go do snu.