Zimowy skarb leszczyny

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Ruda mieszkała w starym dębie na skraju lasu. Kiedy nadeszła zima, cały las przykrył się grubą, białą pierzyną śniegu. Ruda nie lubiła zimy – było zimno, a wszystkie orzechy, które schowała, leżały głęboko pod śniegiem. Nawet jej przyjaciele, zając Szarak i sowa Mądralina, rzadziej wychodzili z domów.

Pewnego ranka Ruda wyjrzała z dziupli. Śnieg iskrzył się w słońcu jak tysiące małych diamentów. – Ale nudno – westchnęła. – Wszystko białe i ciche. Nie ma nawet liści do zabawy.

Nagle usłyszała ciche pukanie. To Szarak stukał łapką w korę. – Chodź, Rudo! Pokażę ci coś wyjątkowego! – zawołał. Wiewiórka niechętnie zeskoczyła na dół i ruszyła za przyjacielem.

Szarak zaprowadził ją na polanę, gdzie rosła stara leszczyna. Jeździe gałęzie uginały się pod ciężarem śniegu. – Spójrz – szepnął Szarak i delikatnie strząsnął śnieg z jednej gałęzi. Pod spodem wisiały dwa dorodne orzechy laskowe, jeszcze w zielonych łupinkach.

Ruda zdziwiła się: – Myślałam, że wszystkie orzechy już opadły! – Nie wszystkie – odparł Szarak. – Leszczyna czasem chowa kilka na zimę, żebyśmy mieli niespodziankę, gdy najbardziej jej potrzebujemy.

Wiewiórka poczuła ciepło w sercu. Zaczęła rozglądać się uważniej. Pod śniegiem dostrzegła ślady ptasich nóżek, a wśród gałęzi – karmnik, który ktoś zawiesił. – Zima też ma swoje dary – szepnęła. – Trzeba tylko umieć je dostrzec.

Wieczorem Ruda wróciła do dziupli. Na gałęzi obok usiadła sowa Mądralina. – Widzę, że znalazłaś zimowy skarb – powiedziała. – Pamiętaj, Rudo: każda pora roku ma coś pięknego. Nawet zima, która wydaje się smutna, kryje w sobie ciepło i niespodzianki.

Tej nocy Ruda zasnęła spokojnie, tuląc do siebie znaleziony orzech. Przez okno dziupli widziała gwiazdy migoczące na zimowym niebie. Śnieg cicho szeleścił, a las otulił się ciszą. Dobranoc, mała wiewiórko – szumiał wiatr. – Śpij dobrze.