Zimowa opowieść o zapomnianym skarbie

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie śnieg przykrył wszystko miękką, białą kołdrą, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zuzia. Zuzia uwielbiała zimę, ale w tym roku czuła się trochę samotna. Jej ulubione drzewo, stary dąb, stało ciche i nieruchome, a zapasy orzechów, które starannie zbierała, wydawały się takie zwyczajne.

Pewnego mroźnego poranka Zuzia postanowiła wybrać się na spacer. Śnieg skrzypiał pod jej łapkami, a sople lodu zwisały z gałęzi jak kryształowe kolczyki. Nagle usłyszała ciche pukanie. To dzięcioł Tadek kuł w korę, szukając smacznych owadów. – Cześć, Zuziu! – zawołał. – Dlaczego jesteś taka smutna? – Bo mam mnóstwo orzechów, ale nie mam się kim podzielić – odpowiedziała wiewiórka.

Tadek zastukał w myślach. – A wiesz, że stary borsuk Borys ma dziś kłopot? Jego nora jest zasypana śniegiem, a on nie może wyjść po jedzenie. Może byś mu pomogła? – Zuzia spojrzała na swój zapas. Orzechów było sporo, ale czy wystarczy dla niej? Po chwili wahania skinęła głową i zabrała kilka garści.

Podróż do nory Borysa była długa i śliska. Zuzia ślizgała się po lodzie, a jej ogon zamienił się w puszysty szalik. Gdy dotarła na miejsce, zobaczyła, że borsuk siedzi smutny przed zasypanym wejściem. – Przyniosłam ci orzechy! – krzyknęła radośnie. Borys uśmiechnął się szeroko, a jego oczy zabłysły. – Dziękuję, Zuziu! Jesteś prawdziwą przyjaciółką.

Wracając do domu, Zuzia spotkała jeszcze sarnę Lilkę, która zgubiła drogę w śnieżycy. Pomogła jej odnaleźć ścieżkę, wskazując kierunek gałązką. Lilka podarowała jej w zamian kawałek suszonego jabłka. – Dzielenie się smakuje najlepiej – pomyślała Zuzia, chowając jabłko do policzka.

Gdy w końcu dotarła do swojego dębu, zobaczyła, że pod drzewem czeka na nią cała gromada leśnych przyjaciół: Tadek, Borys, Lilka i mały zając Ignacy. – Przygotowaliśmy dla ciebie niespodziankę! – zawołali chórem. Z gałązek i szyszek ułożyli mały, przytulny kącik, a w środku leżały świeże jagody i orzechy od wszystkich mieszkańców lasu.

Zuzia usiadła pośrodku, otulona ciepłem przyjaźni. Śnieg padał cicho za oknem z gałęzi, a gwiazdy zaczęły migotać na niebie. – Największym skarbem nie są orzechy – wyszeptała – ale to, że mamy siebie nawzajem. I wtedy, zmęczona i szczęśliwa, zamknęła oczy, a las otulił ją kołysanką mroźnego wiatru.