Bajka o tańczącej Ziemi

— Bajka do czytania —

Zosia uwielbiała spędzać czas w ogrodzie swojej babci. Pewnego popołudnia, gdy podlewała stokrotki, usłyszała cichutką melodię dochodzącą spod ziemi.

Zaciekawiona przyłożyła ucho do trawy. Melodia stawała się coraz wyraźniejsza – to był rytm, jakby ktoś tańczył w głębi gleby. Nagle tuż obok niej pojawił się mały, zielony kamyk, który zaczął podskakiwać wesoło.

„Nie bój się, jestem Iskierką, strażniczką tańca Ziemi” – powiedział kamyk. „Każdej wiosny Ziemia tańczy, by obudzić kwiaty i drzewa. Ale w tym roku coś jej przeszkadza.”

Zosia spytała, co może zrobić. Iskierka poprowadziła ją na łąkę, gdzie leżały porozrzucane plastikowe butelki i puszki. „Te śmieci tłumią muzykę Ziemi” – wyjaśnił kamyk.

Dziewczynka szybko zebrała wszystkie śmieci do worka i wrzuciła do odpowiedniego kosza. Wtedy usłyszała, jak melodia staje się głośniejsza i radośniejsza. Zobaczyła, jak trawa zaczyna falować w rytm, a kwiaty rozkwitają jeden po drugim.

„Brawo!” – zawołała Iskierka. „Teraz Ziemia może tańczyć dalej. Pamiętaj, że każdy, nawet najmniejszy gest, pomaga jej w tym tańcu.”

Zosia obiecała, że zawsze będzie dbać o przyrodę. Od tego dnia każdego ranka wychodziła do ogrodu, by sprawdzić, czy Ziemia tańczy. I zawsze słyszała tę cichą, piękną melodię.

Gdy wieczorem wróciła do domu, babcia pogłaskała ją po głowie. Zosia zamknęła oczy, a w uszach wciąż brzmiała kojąca muzyka tańczącej Ziemi. Wkrótce zasnęła spokojnie, wiedząc, że jest częścią tego wielkiego, dobrego tańca.