Maja i tajemnica ziemi

— Bajka do czytania —

Maja mieszkała w małym domku na skraju lasu. Lubiła biegać boso po trawie i dotykać miękkiego mchu. Pewnego dnia zobaczyła, że w ogródku, gdzie zawsze rosły kolorowe kwiaty, ziemia jest sucha i popękana.

„Mamo, dlaczego ziemia jest smutna?” – zapytała Maja. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Ziemia potrzebuje wody i miłości, tak jak ty potrzebujesz przytulenia i picia. Może dziś ją nawodnimy?”.

Maja chwyciła małą konewkę i delikatnie polała spękaną ziemię. Krople wody wsiąkały powoli, a ziemia robiła się ciemniejsza i wilgotna. „Popatrz, Maja – szepnęła mama – Ziemia dziękuje ci cichutkim szumem.”

Następnego dnia Maja poszła do ogródka z ziarenkami słonecznika w dłoni. Wykopała palcem małe dołki i włożyła w nie nasionka. Przykryła je ziemią i znów podlała. „Teraz musisz być cierpliwa – powiedział tata – Ziemia potrzebuje czasu, by obudzić nasionka.”

Maja każdego ranka biegała sprawdzać, czy coś wyrosło. Po kilku dniach z ziemi wyjrzały zielone główki. „Udało się!” – krzyknęła z radości. „To nie ja – odparła ziemia głosem cichym jak wietrzyk – to ty mi pomogłaś, a ja oddałam ci życie.”

Od tej pory Maja dbała o cały ogródek. Zbierała śmieci, nie deptała kwiatów i zawsze zamykała kran, gdy myła zęby. Bo wiedziała, że każda kropla wody jest ważna dla ziemi.

Pewnej nocy, gdy Maja leżała w łóżku, pomyślała o tym, jak wiele dobrego może zrobić mała dziewczynka. Ziemia jest wielka, ale potrzebuje nas wszystkich – nawet tych najmniejszych dłoni.

Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc kołysał się nad lasem. Maja zamknęła oczy i wyszeptała: „Dobranoc, Ziemio. Jutro znów będę o ciebie dbać.” I zasnęła spokojnie, otulona zapachem mokrej trawy.