Jak Ziemia obudziła wiosnę

— Bajka do czytania —

Mały Krzysio siedział na podłodze w swoim pokoju. Zobaczył, że na dywanie leży maleńki listek, który przyniósł wiatr z ogrodu. Krzysio podniósł go i zapytał: – Listku, skąd przyleciałeś?

Listek cichutko zaszumiał: – Z ziemi, Krzysiu! Ziemia daje mi siłę, żebym rósł na gałęzi. Krzysio zdziwił się: – Ziemia? A gdzie ona jest? Listek zaśmiał się delikatnie: – W ogrodzie, pod trawą. Jest ciepła i miękka, a pod nią mieszkają dżdżownice i korzonki.

Krzysio wstał i podszedł do okna. Zobaczył wielki zielony ogród pełen kwiatów. – A czy Ziemia jest zmęczona, kiedy tyle kwiatów wyrasta? – zapytał. – Nie – odpowiedział listek. – Ziemia lubi dawać dom każdemu, nawet najmniejszemu nasionku.

Wtedy do okna wleciał promyk słońca. Zatańczył na nosku Krzysia i powiedział: – Ziemia potrzebuje też mojego ciepła, żeby obudzić wiosnę. Krzysio skinął głową i pomyślał: – Chciałbym pomóc Ziemi.

Poszedł z listkiem do ogrodu. Wziął małą łopatkę i w miękkiej ziemi zrobił dołek. Włożył do środka cebulkę tulipana. Potem przysypał ziemią i polał wodą. – Teraz Ziemia będzie się opiekować cebulką – powiedział listek.

Minęło kilka dni. Krzysio codziennie zaglądał w to miejsce. Aż pewnego ranka zobaczył zielony pęd. – Ziemia obudziła wiosnę! – zawołał radośnie. Promyk słońca uśmiechnął się: – Widzisz, każda mała pomoc jest ważna.

Krzysio usiadł na trawie i pogłaskał ziemię ręką. Była ciepła i pachniała mokrą trawą. – Dziękuję, Ziemio – szepnął. Ziemia odpowiedziała cichym szumem wiatru, a listek ułożył się na policzku Krzysia, jak do snu.

Nadszedł wieczór. Krzysio wrócił do łóżka, a za oknem świeciły gwiazdy. Ziemia spała cicho, tuląc wszystkie kwiaty i korzonki. Krzysio zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, Ziemio. – A ziemia odpowiedziała mu spokojnym snem.