Żelazek i przyjaciele z lasu

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkał mały wilk o imieniu Żelazek. Jego futro lśniło jak srebro, a oczy miał błyszczące jak gwiazdki. Inne zwierzęta bały się go trochę, bo nigdy nie widziały wilka z takim połyskiem.

Żelazek był samotny. Każdego ranka siadał na pagórku i patrzył, jak zajączki skaczą po łące, a wiewiórki zbierają orzechy. Chciał do nich dołączyć, ale gdy tylko się zbliżał, wszyscy uciekali. „Dlaczego oni się boją?” – myślał smutno.

Pewnego dnia mały ptaszek, który spadł z gniazda, zaćwierkał żałośnie. Żelazek podszedł ostrożnie i delikatnie podniósł go w pyszczku. „Nie bój się, pomogę ci” – szepnął. Zaniósł ptaszka na gałąź, a ten zaśpiewał mu w podzięce.

Od tego dnia ptaszek został przyjacielem Żelazka. Latał nad nim i opowiadał o lesie. Inne zwierzęta widziały to z daleka. „Może Żelazek nie jest straszny?” – zastanawiała się sowa.

Następnego dnia mały zajączek wpadł w jeżyny i nie mógł się wydostać. Płakał głośno. Żelazek usłyszał go i przybiegł. Ostrożnie rozgarnął kolce swoimi łapami i uwolnił zajączka. „Dziękuję!” – pisnął zajączek i przytulił się do srebrnego futra.

Wieść o dobrym wilku rozeszła się po lesie. Zwierzęta przestały się bać. Zaczęły przychodzić do Żelazka, żeby się bawić. On uśmiechał się szeroko i razem skakali, tańczyli i zbierali jagody. „Jesteś najlepszym przyjacielem” – mówiły.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za górami, Żelazek kładł się na mchu, a ptaszek śpiewał mu kołysankę. Wszystkie zwierzęta szły spać spokojne, wiedząc, że w lesie mieszka wilk, który ma serce ze złota, a futro tylko ze srebra.

I tak każdej nocy gwiazdy świeciły nad lasem, a Żelazek zamykał oczy, szczęśliwy, że ma tylu przyjaciół. „Dobranoc, lesie” – szeptał i zasypiał cichutko, marząc o jutrzejszych przygodach.