Bajka o Zielonej szkole dla dzieci

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka, gdy pierwsze promienie wiosennego słońca musnęły policzki małej Kasi, dziewczynka wybrała się na spacer do lasu. W koszyku niosła kanapkę z miodem i butelkę soczystego soku jabłkowego. Szła wąską ścieżką, a po obu stronach rosły wysokie sosny, które szeptały do siebie cicho, jakby opowiadały sobie ważne wieści.

Nagle Kasia usłyszała cichutki śpiew. To nie był ptak ani wiatr – to była melodia, która płynęła prosto z serca lasu. Dziewczynka podążyła za dźwiękiem i po chwili stanęła przed starą, drewnianą bramą, na której ktoś wypisał zieloną farbą: „Witaj w Zielonej szkole!”.

Brama otworzyła się z lekkim skrzypnięciem, a Kasia weszła do środka. Zobaczyła polanę pełną kolorowych kwiatów, a na środku stała nauczycielka – stara, mądra wierzba. Obok niej siedziały dzieci: mały wróbelek, wiewiórka o rudym ogonie i zajączek z długimi uszami.

– Dzień dobry, Kasiu – powiedziała wierzba, kłaniając się gałęziami. – Jesteś dziś nową uczennicą. W Zielonej szkole uczymy się, jak dbać o przyrodę. Każdy z nas ma swoje zadanie. Wróbelek uczy innych, jak siać nasiona, wiewiórka pokazuje, gdzie chować orzechy na zimę, a zajączek opowiada, które rośliny są jadalne.

Kasia usiadła na miękkim mchu i słuchała. Wierzba opowiedziała jej o tym, jak ważne jest, by nie łamać gałęzi, nie zrywać kwiatów bez potrzeby i nie hałasować w lesie. – Bo las to dom wielu stworzeń – mówiła cicho. – A każdy dom trzeba szanować.

Po lekcji Kasia pomogła wróbelkowi posadzić mały dąb. Wykopała dołek, włożyła żołądź i przykryła ziemią. Potem polali go wodą z małego dzbanka. – To będzie wielkie drzewo – powiedział wróbelek. – I da cień innym roślinom.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmurami, wierzba zaprosiła wszystkich na pożegnalną piosenkę. Śpiewali o tym, jak ziemia daje życie, jak woda płynie w strumykach i jak ważne jest, by być dobrym dla natury. Kasia poczuła, że jej serce jest lekkie jak piórko.

Wróciła do domu, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Mama zapytała, gdzie była, a Kasia uśmiechnęła się tajemniczo. – W Zielonej szkole – szepnęła. – Nauczyłam się, że każdy liść i każdy ptak mają swoją historię. Dobranoc, mamo – dodała, zamykając oczy. I zasnęła spokojnie, a przez okno wpadało światło gwiazd.