Bajka o tym, jak mały dzwoneczek obudził odwagę

— Bajka do czytania —

W samym środku Leśnej Polany, gdzie brzozy szeptały cicho, a wiewiórki skakały po gałęziach, stał mały, srebrny dzwoneczek. Nie był to zwykły dzwoneczek – wisiał na starej lipie i dzwonił tylko wtedy, gdy w lesie działo się coś ważnego. Tego ranka, 11 listopada, dzwoneczek zadrżał lekko, bo czuł, że nadchodzi wielki dzień.

Wszystkie zwierzęta zgromadziły się pod lipą. Stary niedźwiedź Bartek podniósł łapę i powiedział: – Dziś świętujemy dzień, kiedy nasza polana stała się wolna. Pamiętam, jak dawno temu, gdy byłem mały, ciemne chmury zasłoniły słońce, a w lesie zapanowała cisza. Ale potem, dzięki odwadze wszystkich mieszkańców, chmury odeszły.

Mała wiewiórka o imieniu Ruda zapytała: – A co to znaczy być wolnym? – Być wolnym – odpowiedział Bartek – to móc biegać po lesie, zbierać orzechy i śpiewać piosenki bez strachu. To także móc samemu decydować o swoim domu. Wtedy dzwoneczek zadzwonił cicho: dzyń, dzyń, dzyń.

– Dzwoneczek chce nam coś powiedzieć! – zawołał zając Kicuś. I rzeczywiście, dzwoneczek rozbłysnął srebrnym światłem, a z jego wnętrza wyleciały iskierki. Każda iskierka dotknęła serca jednego zwierzątka, i nagle wszystkie poczuły ciepło i odwagę. Dzwoneczek przypomniał im, że siła tkwi w byciu razem.

Zając Kicuś zaproponował: – Zróbmy wielkie święto! Każdy przyniesie coś, co kocha. Ruda przyniosła szyszki, Bartek maliny, a ptaszki przyniosły najpiękniejsze piórka. Dzwoneczek dzwonił wesoło, a polana wypełniła się śmiechem i tańcem.

W pewnej chwili mały jeżyk znalazł pod krzakiem starą, zniszczoną flagę. Była brudna i podarta. – To flaga naszej polany – powiedział Bartek. – Kiedyś powiewała wysoko, ale z czasem zapomnieliśmy o niej. Zwierzęta postanowiły ją naprawić. Ruda przyniosła nici z pajęczyny, ptaszki wygładziły materiał dziobami, a dzwoneczek dzwonił tak głośno, że aż liście drżały.

Gdy flaga była gotowa, Bartek zawiesił ją na lipie, obok dzwoneczka. Powiewała dumnie na wietrze. – To nasza flaga – powiedział Kicuś. – Będzie nam przypominać, że jesteśmy wolni i razem. Dzwoneczek zadzwonił ostatni raz: dzyń, dzyń, dzyń, i wszyscy wiedzieli, że ten dzień na zawsze zostanie w ich sercach.

Słońce powoli chowało się za horyzontem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zwierzęta, zmęczone tańcami i śpiewem, ułożyły się do snu pod lipą. Dzwoneczek kołysał się lekko, szepcząc cichą melodię. – Dobranoc, Leśna Polano – wyszeptał wiatr. – Dobranoc, dzielne zwierzęta. Jutro znów będzie nowy dzień, pełen przygód, ale dziś niech każdy śpi spokojnie, czując dumę i radość w sercu.