Bajka o żelaznym wilku

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a strumienie śpiewały ciche piosenki, mieszkał Wilk o srebrzystej sierści. Nie był to jednak zwykły wilk – jego futro lśniło jak polerowane żelazo, a oczy miały kolor ciepłego bursztynu. Zwierzęta nazywały go Żelaznym Wilkiem, bo był silny i wytrwały, ale przede wszystkim dlatego, że nosił na grzbiecie małe narzędzia: młotek, obcęgi i kilka śrubek.

Pewnego ranka, gdy rosa jeszcze lśniła na liściach, do wilka przybiegła wystraszona wiewiórka. – Żelazny Wilku! – zawołała. – Moja dziupla się rozpadła! Wiatr zerwał dach i teraz moje orzechy są mokre!

Wilk uśmiechnął się łagodnie. – Nie martw się – powiedział. – Pójdę z tobą i naprawię twój domek. Wyciągnął z futra mały młotek i kilka gwoździ, a wiewiórka patrzyła z podziwem, jak zręcznie wspina się na drzewo.

Gdy skończył, przyleciała sowa. – Żelazny Wilku, mój budzik się zepsuł. To stary zegar z kukułką. Kukułka utknęła i nie chce wylecieć. – Wilk delikatnie otworzył zegar, wyjął z niego suchy liść, który blokował mechanizm, i wszystko znów działało.

Następnego dnia zjawił się zając. – Wilku, mój rower ma przebitą oponę. – Wilk pochylił się nad rowerem, wyjął łatkę i pompkę. Po chwili opona była jak nowa. Zając aż podskoczył z radości.

Wszystkie zwierzęta w lesie wiedziały, że do Żelaznego Wilka można przyjść z każdym kłopotem. On nigdy nie odmawiał pomocy, choć czasem był zmęczony. Kiedyś mała myszka zapytała go: – Dlaczego to robisz? Przecież jesteś wilkiem, mógłbyś polować i być groźny.

Wilk usiadł na mchu i spojrzał w niebo. – Widzisz te gwiazdy? – zapytał. – Każda z nich świeci po to, żeby innym było jaśniej. Ja też chcę być jak gwiazda. Siła nie polega na tym, by straszyć, ale na tym, by naprawiać to, co zepsute. Myszkę ogrzało ciepło tych słów.

Gdy zapadł zmrok, Żelazny Wilk wrócił do swojej jaskini. Na półce stały już trzy nowe latarenki – dla jeża, który bał się ciemności, dla lisa, który zgubił drogę, i dla małego ptaszka. Wilk zapalił je wszystkie, a ich blask tańczył na ścianach.

Położył się na mchu, zamknął oczy i nasłuchiwał szumu lasu. Wiedział, że jutro znów ktoś przyjdzie po pomoc. I to było w porządku. Bo najważniejsze to być dobrym sercem, nawet jeśli ma się żelazne futro.

A wiewiórka, sowa i zając usiadły na polanie i patrzyły w niebo. – Dobranoc, Żelazny Wilku – szepnęły. Gwiazdy mrugały porozumiewawczo, a las otulił się ciszą.