Bajka o żelaznym wilku dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał sobie Zygmuś. Zygmuś miał cztery lata i bardzo bał się ciemności. Każdego wieczoru, gdy mama gasiła światło, Zygmuś nasłuchiwał, czy z lasu nie dochodzi jakieś dziwne dźwięki. A najbardziej bał się opowieści o Żelaznym Wilku, który – jak mówiły starsze dzieci – mieszkał w gęstwinie i stukał zębami tak głośno, że trzęsły się drzewa.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił srebrzyście, Zygmuś wyjrzał przez okno. Zobaczył coś błyszczącego między drzewami. Serce zabiło mu mocniej – to był Żelazny Wilk! Ale wilk nie wyglądał strasznie. Miał lśniącą, metalową sierść i oczy jak dwa świetliki. Siedział spokojnie i patrzył w niebo.

Zygmuś odważył się otworzyć okno i zapytał cichutko: – Kim jesteś? Wilk odwrócił głowę i odpowiedział miękkim, dzwoniącym głosem: – Jestem strażnikiem nocy. Czy wiesz, że to ja zapalam gwiazdy? Każdej nocy, gdy dzieci kładą się spać, ja przecieram niebo swoją żelazną łapą, żeby gwiazdy świeciły jaśniej.

Chłopiec zdziwił się bardzo. – A dlaczego dzieci mówią, że jesteś straszny? – zapytał. Wilk westchnął i położył pysk na łapach. – Bo nie znają mnie. Widzą tylko mój blask i myślą, że to zbroja do walki. A tak naprawdę to zwykła sierść, która lśni od rosy. Ja tylko pilnuję, żeby w lesie był spokój.

Zygmuś poczuł, że strach gdzieś ucieka. – A możesz mnie nauczyć, jak nie bać się ciemności? – spytał. Żelazny Wilk uśmiechnął się wilczym uśmiechem. – To proste. Gdy zamykasz oczy, wyobraź sobie, że każda gwiazda to mały przyjaciel, który czuwa nad tobą. A ja zawsze będę gdzieś w lesie, żeby nikt nie zakłócał twojego snu.

Od tej nocy Zygmuś przestał się bać. Kiedy mama gasiła światło, zamykał oczy i szeptał: – Dobranoc, Żelazny Wilku. I słyszał daleki, cichy dźwięk, jakby ktoś delikatnie uderzał w srebrny dzwonek – to wilk przecierał gwiazdy na niebie.

Minęło wiele nocy. Zygmuś urósł, ale nigdy nie zapomniał o swoim przyjacielu. Nawet gdy przeprowadzili się do miasta, przed snem spoglądał w niebo i wiedział, że gdzieś tam, nad lasem, Żelazny Wilk wciąż zapala gwiazdy dla wszystkich małych dzieci, które potrzebują odrobiny blasku.

Tej nocy, gdy Zygmuś zasypiał, na dworze zaszumiał cichy wiatr. To Żelazny Wilk przeciągnął łapą po niebie, rozsypując garść nowych gwiazd. Chłopiec uśmiechnął się przez sen, wtulił w poduszkę i zapadł w najspokojniejszy sen pod srebrzystym niebem.