Lena i tajemniczy żagiel

— Bajka do czytania —

Mała Lena mieszkała nad wielkim, błękitnym jeziorem. Każdego ranka patrzyła z okna na żaglówki sunące po wodzie i marzyła, by sama kiedyś popłynąć. Pewnego dnia dziadek Stefan uśmiechnął się i powiedział: „Chodź, Lenko, pokażę ci, jak żagiel rozmawia z wiatrem.”

Lena wskoczyła do małej, białej łódki, która miała żagiel w kolorze pomarańczy. Dziadek pokazał jej, jak trzymać ster i jak podnosić żagiel. „Najpierw musisz poczuć wiatr na policzku” – powiedział cicho. Lena zamknęła oczy i poczuła delikatny powiew. „To wiatr mówi ci, w którą stronę popłyniemy” – dodał dziadek.

Łódka odbiła od brzegu, a żagiel zafalował. Lena trzymała ster, ale łódka zaczęła kręcić się w kółko. „Ojej, nic mi nie wychodzi!” – westchnęła. Dziadek zaśmiał się łagodnie: „Żeglowanie to nie tylko siła. To słuchanie. Posłuchaj szumu wody, patrz na marszczące się fale – one ci podpowiedzą.”

Lena spojrzała na taflę jeziora. Zobaczyła małe zmarszczki, które biegły w jedną stronę. „Aha, wiatr wieje stamtąd!” – zawołała i przekręciła ster delikatnie. Żagiel napiął się, a łódka popłynęła gładko przed siebie. „Brawo!” – krzyknął dziadek.

Płynęli obok trzcin, w których chowały się kaczki. Lena patrzyła, jak słońce odbija się w wodzie jak tysiące diamentów. Nagle wiatr ucichł. Łódka stanęła. „I co teraz?” – zapytała Lena. Dziadek usiadł wygodnie: „Teraz poczekamy. Wiatr lubi odpoczywać, ale wróci, jeśli będziemy cierpliwi.”

Lena oparła się o burtę i zaczęła liczyć chmury. Po chwili poczuła na karku chłodny podmuch. Żagiel znowu zadrżał. „Wraca!” – ucieszyła się. Tym razem wiatr był mocniejszy, ale Lena nie bała się – pamiętała, żeby trzymać ster lekko, jakby głaskał wodę.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, dziadek powiedział, że czas wracać. Lena pomogła zwinąć żagiel, a łódka cicho sunęła do przystani. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. „Dziadku, jutro też popłyniemy?” – zapytała. „A jakże – jeśli wiatr pozwoli” – odpowiedział dziadek i pogłaskał ją po głowie.

Tego wieczoru Lena leżała w łóżku, a za oknem słychać było plusk fal. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie, że jej kołdra to żagiel, a sen to delikatny wiatr, który niesie ją w spokojną, gwiaździstą noc. I tak zasnęła, uśmiechając się do szeptu wody.