Bajka o zającu i żółwiu dla 3-latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał Zając Skoczek. Skoczek miał długie uszy i bardzo szybkie nogi. Uwielbiał biegać i skakać, a po całym lesie roznosił się jego wesoły śmiech. Każdego ranka obiegał polanę trzy razy, zanim inne zwierzęta zdążyły się obudzić.

Pewnego dnia Skoczek spotkał Żółwia Wolnego. Wolny szedł bardzo powoli, niosąc na plecach swój dom. – Hej, Wolny! – zawołał Skoczek. – Dlaczego idziesz tak wolno? Ja mogę przebiec cały las w mgnieniu oka!

Wolny uśmiechnął się spokojnie. – Każdy ma swoje tempo – powiedział. – Ja lubię wędrować powoli, oglądać kwiaty i słuchać śpiewu ptaków. Skoczek wzruszył ramionami i pobiegł dalej, zostawiając za sobą tumany kurzu.

Następnego dnia Skoczek postanowił pokazać Wolnemu, jak szybko potrafi biegać. – Zobacz, Wolny! – krzyknął i pomknął jak strzała. Ale po chwili zatrzymał się zdyszany. Zobaczył, że Wolny nie próbuje go gonić, tylko spokojnie zbiera poziomki na skraju polany.

– Nie chcesz się ścigać? – zapytał Skoczek zdziwiony. – Po co? – odparł Wolny. – Lepiej pobawmy się razem. Możesz mi pomóc zbierać poziomki, a potem pokażę ci, jak fajnie jest patrzeć na chmury. Skoczek nigdy wcześniej nie patrzył na chmury. Zgodził się.

I tak spędzili razem całe popołudnie. Skoczek zbierał poziomki, a Wolny opowiadał mu o wszystkich zapachach i dźwiękach lasu. Kiedy usiedli na mchu i spojrzeli w niebo, Skoczek zobaczył, że chmury układają się w kształty: tu króliczek, tam żółwik. – To naprawdę fajne! – zawołał.

Od tamtej pory Skoczek i Wolny bawili się razem każdego dnia. Skoczek biegał wokół Wolnego, a Wolny pokazywał mu rzeczy, których wcześniej nie zauważał. Zrozumieli, że nie trzeba być najszybszym, żeby być wspaniałym przyjacielem.

Kiedy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Skoczek położył się obok Wolnego na ciepłym mchu. – Dobranoc, Wolny – szepnął. – Dobranoc, Skoczku – odpowiedział Wolny. I oboje zasnęli spokojnie, słuchając szumu liści i cichego śpiewu świerszczy.