Tajemnica kolorowego talerza

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia mama zaprowadziła Olka do ogródka za domem. „Zobacz, jakie cuda tu rosną!” – powiedziała z uśmiechem.

Olek zmarszczył nos. „Ale ja nie lubię warzyw” – mruknął i schował ręce do kieszeni. Mama roześmiała się cicho. „Może dzisiaj zobaczysz je w inny sposób?”

Nagle z ziemi wyskoczyła pomarańczowa marchewka. „Hej, Olek! Jestem Marchewka i uwielbiam skakać! Sprawdź, jak szybko mogę biegać” – zawołała. Olek spojrzał zdziwiony, a marchewka zakręciła się w kółeczko.

Potem z zielonego krzaczka wyjrzał brokuł. „Jestem Brokuł, a to moje małe drzewka. Możesz policzyć, ile ich mam?” – zapytał. Olek przysunął się bliżej i dotknął jednego z zielonych kwiatuszków.

Zaraz obok dołączył czerwony pomidor, który wyglądał jak małe słoneczko. „Jestem Pomidorek i lubię się czerwienić z radości. Skosztuj mnie, a poczujesz słodycz!” – zaśmiał się. Olek zawahał się, ale spróbował mały kawałek.

Smak był tak przyjemny, że Olek poprosił o więcej. „Marchewko, Brokule, Pomidorku, chodźcie ze mną do kuchni!” – zawołał. Razem ułożyli kolorowy wzór na talerzu: pomarańczowe kółka, zielone drzewka i czerwone serduszka.

Mama patrzyła z zachwytem, gdy Olek zjadł wszystko ze smakiem. „Warzywa to tacy dobrzy przyjaciele” – powiedział i cmoknął marchewkę na pożegnanie.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać, Olek przytulił się do poduszki. „Dobranoc, Marchewko, Brokule, Pomidorku” – szepnął. Sen przyszedł cicho, jak dojrzały pomidor opadający na ziemię. I wszystko było kolorowe i spokojne.