Kuba i tajemniczy worek

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju Zielonej Łąki mieszkał królik Kuba. Miał mnóstwo zabawek – klocki, samochodziki, pluszowego misia i nawet małą kolejkę. Ale Kuba nie umiał się nimi cieszyć, bo zawsze gdy szedł do przedszkola, patrzył na to, co mają inni.

Pewnego dnia jego najlepszy przyjaciel, miś Franek, przyniósł do przedszkola nowiutki, błyszczący samolot z dalekiego sterowania. Gdy Franek puszczał go w górę, samolot robił pętle i mrugał światełkami. Wszystkie dzieci wokół klaszczały i wołały: „Ale fajny!”

Kuba stał z boku i patrzył. W jego brzuchu zrobiło się dziwnie – ciepło i gorzko, jakby ktoś wlał mu do środka sok z cytryny i czekoladę. Chciał mieć ten samolot. Cały czas o nim myślał, nawet gdy Franek zaproponował, żeby się pobawili razem. „Nie chcę” – mruknął Kuba i odwrócił się. Poszedł do kącika z klockami i sam układał wieżę, ale ciągle mu się rozpadała.

Wieczorem, gdy Kuba leżał już w łóżku, a mama gasiła światło, usłyszał cichutki szept. To był jego pluszowy miś, który nagle ożył. „Kuba, dlaczego jesteś smutny?” – zapytał miś. Kuba westchnął i opowiedział o samolocie Franka. „Wszyscy mają lepsze zabawki niż ja” – powiedział ze łzami w oczach.

Miś uśmiechnął się tajemniczo. „Chodź, pokażę ci coś” – szepnął i zaprowadził Kubę przed wielkie, drewniane lustro w przedpokoju. Gdy Kuba spojrzał, zobaczył nie swoje odbicie, ale obraz – tam, w magicznym szkle, widać było, jak Franek samotnie bawi się swoim samolotem, a inne dzieci się rozeszły. Potem obraz się zmienił: to Kuba bawił się z Frankiem, śmiali się i zamieniali zabawkami – i wtedy obaj byli szczęśliwi.

Nagle lustro zniknęło, a miś powiedział: „Widzisz, Kuba? Największą radość daje nie posiadanie, ale dzielenie się. Twój samochodzik i klocki też są fajne, zwłaszcza gdy bawisz się z kimś”. Kuba poczuł, jak gorzki sok w brzuchu zmienia się w coś słodkiego. Uśmiechnął się do misia i przytulił go mocno.

Następnego dnia Kuba podszedł do Franka i powiedział: „Chcesz pobawić się moją kolejką? A potem może ty pokażesz mi swój samolot?” Franek aż podskoczył z radości. Od tej pory Kuba już nie zazdrościł. Wiedział, że każda zabawka jest wyjątkowa, a prawdziwa zabawa zaczyna się, gdy jesteśmy razem.

Tej nocy Kuba zasnął spokojnie, a nad jego łóżkiem świeciły dwie małe gwiazdki – jedna dla niego, druga dla Franka. I tak, w ciszy i cieple, skończyła się bajka o zazdrości i o tym, jak łatwo ją pokonać.