Ignaś i lśniące jagody

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pomiędzy starymi dębami a miękkim mchem, mieszkał mały jeżyk o imieniu Ignaś. Ignaś miał kolce jak igiełki i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze wypatrywały czegoś nowego. Pewnego dnia, podczas porannego spaceru, natknął się na krzak pełen lśniących, fioletowych jagód – takich pięknych, że aż dech zapierało.

Ignaś aż podskoczył z radości. Zaczął zrywać jagody jedna po drugiej, wkładając je do swojego małego koszyczka. Jagody były miękkie i słodkie, a w słońcu mieniły się jak małe gwiazdki. Jeżyk zebrał ich tyle, ile tylko mógł unieść, i z dumą wrócił do swojej norki pod starym pniem.

Po chwili do Ignasia przyszła jego przyjaciółka, wiewiórka Ruda. „Ignasiu, widziałam, że znalazłeś pyszne jagody. Czy mógłbym dostać jedną?” – zapytała nieśmiało. Ignaś zmarszczył nosek. „Nie, nie, to moje jagody! Sam je znalazłem” – odpowiedział i schował koszyczek głębiej w norce. Ruda spuściła ogonek i odeszła smutna.

Potem przyszedł zając Kicuś, a za nim sowa Mądralina. Każde z nich prosiło o jedną jagodę, ale Ignaś za każdym razem odmawiał. Został sam w swojej norce, otoczony górą jagód. Ale cisza wokół była dziwnie ciężka. Ignaś nie czuł radości – ba, nawet jagody nie smakowały mu tak dobrze, jak się spodziewał.

Wieczorem Ignaś wyjrzał z norki. Zobaczył Rudą, Kicusia i Mądralinę bawiących się w chowanego pod starym dębem. Śmiali się i skakali, a ich śmiech niósł się po lesie. Ignaś poczuł ukłucie w sercu. Nagle zrozumiał, że zabawa z przyjaciółmi jest cenniejsza niż wszystkie jagody świata.

Następnego dnia Ignaś wziął swój koszyczek i poszedł do przyjaciół. „Przepraszam” – powiedział cicho. „Jagody są dla nas wszystkich. Chcecie się podzielić?”. Oczy Rudego rozjaśniły się, Kicuś podskoczył z radości, a Mądralina mrugnęła porozumiewawczo. Usiedli razem na mchu i każdy dostał po garści lśniących jagód. Gryźli je powoli, a uśmiechy nie schodziły im z pysków.

Kiedy zjedli ostatnią jagodę, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Ignaś położył się na miękkiej trawie i patrzył w górę. Czuł ciepło w brzuszku, ale jeszcze cieplej było mu w sercu. Wiedział, że dzielenie się sprawiło, że ta chwila jest wyjątkowa. Ptaki zaśpiewały cichą kołysankę, a igła księżyca musnęła czubki drzew.

Ignaś zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Gwiazdy migotały jak maleńkie jagody na niebie, a jeżyk szeptał do siebie: „Dobranoc, przyjaciele”. I tak, otulony zapachem lasu, zasnął spokojnie, wiedząc, że prawdziwe bogactwo tkwi w dzieleniu się z innymi.