Zajączek Tekla i tajemnica uwagi

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce na skraju lasu mieszkała zajączka Tekla. Miała mięciutkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze sterczały ciekawsko na wszystkie strony. Każdego ranka budziła się z nadzieją na wspólną zabawę z mamą i tatą, ale ostatnio coś się zmieniło.

Mama Zajączkowa spędzała całe dnie zbierając marchewki i susząc je na zimę, a Tata Zajączek naprawiał dach nory, który przeciekał po deszczach. Tekla biegała wokół nich, podskakiwała i wołała: – Mamo, popatrz, jak wysoko skaczę! Ale mama tylko się uśmiechała i mówiła: – Zaraz, kochanie, jeszcze tylko kilka marchewek. A tata mamrotał coś o gwoździach i deseczkach.

Tekla czuła, jak w brzuszku robi jej się dziwnie ciężko. To była zazdrość – taka mała, kłująca kulka, która rosła z każdym „za chwilę”. Postanowiła zrobić coś, co na pewno przyciągnie uwagę rodziców. Rzuciła garścią ziemi w stronę taty, potem przewróciła koszyk z marchewkami mamy. Ale mama i tata tylko westchnęli i poszli dalej sprzątać bałagan, nie przytulając Tekli ani nie patrząc jej w oczy.

Zajączka usiadła pod starym dębem i schowała nosek w łapkach. Było jej smutno i samotnie. Gdy tak siedziała, podeszła do niej mądra sowa Klementyna. – Co się stało, mała? – zapytała łagodnie. Tekla wyznała, że czuje się niewidzialna i że zazdrości marchewkom i dachowi, bo rodzice im poświęcają cały swój czas. Sowa pokiwała głową i szepnęła: – A może zamiast czekać, spróbuj do nich dołączyć?

Tekla wróciła do nory. Mama wciąż kroiła marchewki, a tata wbijał gwoździe. Zajączka podeszła cichutko i zapytała: – Mamo, mogę ci pomóc? Mama spojrzała na nią zdziwiona, po czym uśmiechnęła się szeroko. – Och, Teklo, świetny pomysł! Możesz poukładać marchewki w rzędach. Tata zawołał: – A potem przytrzymasz mi linijkę? I tak Tekla spędziła całe popołudnie obok nich – podawała, układała, a przy okazji opowiadała śmieszne historie o wiewiórkach.

Wieczorem mama i tata usiedli obok Tekli na miękkim mchu. – Wiesz, córeczko, my naprawdę cię kochamy – powiedział tata, gładząc jej uszko. – Czasem mamy dużo pracy, ale to nie znaczy, że o tobie zapominamy. Dziękujemy, że dziś nam pomogłaś – dodała mama, tuląc zajączkę. Tekla poczuła, że ciężka kulka w brzuszku zniknęła, zastąpiona ciepłem i spokojem.

Noc zapadła nad lasem. Księżyc srebrzył się na liściach, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Tekla leżała w swoim posłaniu z sianka, a mama nuciła jej kołysankę o tym, jak małe zajączki uczą się, że miłość nigdy nie odchodzi. Powoli oczy Tekli zamykały się, a ostatnie, co zobaczyła, było migotanie malutkiej gwiazdki, która wyglądała jak uśmiech. – Dobranoc, mamo, dobranoc, tato – szepnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutrzejszy poranek znów przyniesie im wspólny czas.