Bajka o chmurce, która płakała

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie, tam gdzie gwiazdy tańczą w rytm wiatru, mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Kropelka była wyjątkowa – nie tylko dlatego, że była puszysta i biała jak mleko, ale przede wszystkim dlatego, że miała swoją ulubioną gwiazdkę. Nazywała ją Iskierką. Każdego wieczoru siadały razem na skraju nieba i opowiadały sobie historie o tym, co dzieje się na Ziemi.

Pewnego dnia Iskierka zgasła. Kropelka szukała jej wszędzie – za księżycem, między obłokami, nawet w deszczowych kałużach na ziemi. Ale Iskierki już nie było. Kropelka poczuła w sobie wielką, ciężką chmurę, która nie chciała odpłynąć. To był smutek – taki, który ściska w środku i sprawia, że wszystko wydaje się szare.

Kropelka przestała się uśmiechać. Nie chciała bawić się z innymi chmurkami ani tańczyć z wiatrem. Siedziała samotnie na skraju nieba i patrzyła w miejsce, gdzie kiedyś świeciła Iskierka. Czasem z jej oczu kapały małe kropelki deszczu – to były łzy. „Dlaczego musiała odejść?” – szeptała do siebie.

Pewnej nocy przyfrunęła do niej stara, mądra chmura o imieniu Mgiełka. Mgiełka miała siwe pasemka z drobnych kryształków lodu i wiedziała wiele o niebie. Usiadła obok Kropelki i powiedziała cicho: „Widzę, że nosisz w sobie wielki smutek. To dobrze, że płaczesz – łzy oczyszczają serce.”

Kropelka spojrzała na nią zdziwiona. „Ale ja nie chcę być smutna. Chcę, żeby Iskierka wróciła.” Mgiełka pokiwała głową. „Rozumiem. Kiedy kogoś kochamy, a on odchodzi, zostaje w nas puste miejsce. To miejsce boli. Ale z czasem, gdy pozwolisz sobie płakać i tęsknić, to puste miejsce wypełni się ciepłymi wspomnieniami.”

Kropelka zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak Iskierka mrugała do niej wesoło, jak razem liczyły spadające gwiazdy i jak Iskierka uczyła ją świecić w ciemności. I nagle poczuła, że w jej sercu robi się jaśniej. Nie przestała być smutna, ale smutek stał się lżejszy, jakby ktoś zdjął z niej ciężki kamień.

Od tamtej pory Kropelka co wieczór siada na skraju nieba i patrzy w gwiazdy. Wie, że Iskierki już nie ma, ale w jej sercu wciąż mieszka ich przyjaźń. Czasem, gdy jest bardzo cicho, słyszy cichutki szept: „Jestem przy tobie, w każdym mrugnięciu gwiazd.”

Kropelka uśmiecha się wtedy do nieba, zamyka oczy i zasypia spokojnie, otulona miękką kołderką z chmur. A nad nią, wysoko, świecą miliony gwiazd – każda z nich opowiada swoją własną historię o miłości, która nigdy nie gaśnie.