Bajka o piekarzu i małej Hani

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie każdy dzień pachniał świeżym pieczywem, mieszkała Hania. Każdego ranka, idąc do przedszkola, przystawała przed piekarnią pana Wojtka i wdychała ten cudowny zapach. Aż pewnego dnia postanowiła zapytać, jak powstaje tak pyszny chleb.

Pan Wojtek, uśmiechnięty i ubrany w biały fartuch, zaprosił Hanię do środka. W piekarni było ciepło i pachniało drożdżami. Na stole leżała wielka kula ciasta. „To dopiero początek” – powiedział piekarz. „Ciasto musi odpocząć, żeby urosło.”

Hania nie mogła się doczekać. „A czy mogę już spróbować?” – pytała. Pan Wojtek pokręcił głową. „Cierpliwości, mała. Dobre rzeczy potrzebują czasu. Zobacz, jak ciasto powoli rośnie.” I rzeczywiście, po chwili kula stała się większa i bardziej puszysta.

Piekarz pokazał Hani, jak formować bochenki. Hania zagniatała ciasto, a ono było miękkie i ciepłe. „Teraz muszą odpocząć jeszcze raz” – wyjaśnił. Hania westchnęła, ale postanowiła być cierpliwa. Pomogła posypać blachy mąką i ułożyć bochenki.

Gdy w końcu chleb trafił do pieca, Hania patrzyła przez szybkę, jak rośnie i nabiera złocistego koloru. „Już prawie!” – zawołała. Po wyjęciu bochenki były chrupiące i pachnące. Pan Wojtek dał Hani jeden cały bochenek dla niej i jej mamy.

Wieczorem, przy kolacji, mama kroiła chleb. Był tak smaczny, że Hania zjadła dwie kromki. „Samodzielnie go zrobiłaś?” – zapytała mama. „Razem z panem Wojtkiem” – odpowiedziała Hania z dumą. Zrozumiała, że cierpliwość i praca dają najpiękniejsze efekty.

Kiedy nadszedł czas snu, Hania położyła się w łóżku. Przez okno widać było gwiazdy, a w pokoju unosił się jeszcze delikatny zapach chleba. Zamknęła oczy i pomyślała o ciepłym cieście, które rośnie powoli, jak marzenia. Dobranoc, Haniu – szepnęły gwiazdy.