Skarb wiewiórki Zuzi

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkała wiewiórka Zuzia. Miała rude futerko i puszysty ogon, który merdał, gdy była szczęśliwa. Każdego ranka biegała po lesie, szukając smacznych orzechów laskowych. Uwielbiała je chrupać od razu, ale jej mama zawsze mówiła: "Zuziu, pamiętaj, że zima jest długa. Trzeba odkładać zapasy."

Pewnego dnia Zuzia znalazła pod starym dębem całe mnóstwo orzechów. Były takie złociste i pachnące, że aż ślinka ciekła. "Zjem je wszystkie teraz!" - pomyślała. Ale wtedy przyszedł pan Borsuk, sąsiad z nory pod korzeniami. "Zuziu, a co z zimą?" - zapytał łagodnie. "Masz tyle orzechów, ale jeśli zjesz wszystkie dzisiaj, w zimie będziesz głodna."

Zuzia zastanowiła się. To prawda, zima może być ciężka. Postanowiła podzielić orzechy na trzy części. Jedną część zjeść od razu, drugą schować do swojej skrytki w dziupli, a trzecią odłożyć do specjalnej skarbonki - wydrążonej dyni, którą dostała od taty.

Minął tydzień. Zuzia codziennie dodawała do dyni kilka orzechów. Czasem miała ochotę je wyjąć i zjeść, ale przypominała sobie słowa pana Borsuka. "Każdy orzech w skarbonce to kawałek bezpiecznej zimy" - mówiła do siebie.

Pewnego wieczoru w lesie zawitała jesienna burza. Wiatr zerwał liście, a deszcz padał całą noc. Zuzia schowała się w dziupli i patrzyła na swoją dynię. Była już prawie pełna. "Mam zapas na całą zimę" - szepnęła z dumą.

Gdy nadeszła zima, śnieg pokrył las grubą pierzyną. Zuzia siedziała w swojej ciepłej dziupli, wyjmując orzechy z dyni. Były smaczniejsze niż kiedykolwiek. Cieszyła się, że nie zjadła ich wszystkich od razu. Odwiedził ją pan Borsuk i pochwalił: "Jesteś mądrą wiewiórką, Zuziu. Oszczędzanie to prawdziwy skarb."

Tego wieczoru Zuzia zamknęła oczy, a przed jej noskiem tańczyły złote orzechy. Wokół dziupli szeptał wiatr, a na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. "Dobranoc, mała oszczędna wiewiórko" - powiedział księżyc i uśmiechnął się srebrnym blaskiem. Zuzia westchnęła szczęśliwa i zasnęła spokojnie.