Bajka o hojności: Królik Hubert i skarb z ogródka

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, gdzie słońce budziło się razem z rosą, mieszkał królik Hubert. Miał on najpiękniejszy ogródek marchewkowy w całej okolicy – rządki pomarańczowych skarbów rosły prosto i zdrowo. Hubert bardzo dbał o swoje marchewki: podlewał je, plewił i rozmawiał z nimi każdego ranka.

Pewnego jesiennego dnia, gdy liście zaczęły zmieniać kolory, Hubert zaczął zbierać marchewki na zimę. Układał je w kopczyki, licząc każdą z nich: „Trzydzieści, trzydzieści jeden… wystarczy, by przetrwać do wiosny!” – mruczał zadowolony.

Nagle pod płotem pojawiła się wiewiórka Pola. Miała smutne oczy i puste łapki. „Hubert, proszę, podzielisz się jedną marchewką? Moja spiżarnia jest pusta, a orzechy w lesie się skończyły.” Hubert zawahał się – przecież każda marchewka to zapas na zimę. Ale widząc proszące spojrzenie Poli, wyjął największą marchewkę i podał jej z uśmiechem.

Następnego dnia przyleciał wróbelek Franek. „Hubert, czy mogę dostać mały kawałek marchewki? Moje skrzydła są zmęczone i nie mam siły szukać jedzenia.” Królik znów pomyślał o swoich zapasach, ale serce mu podpowiedziało, żeby się podzielić. Dał Frankowi dwa plasterki marchewki, a ptaszek zaświergolił radośnie.

Potem zjawił się jeżyk Kolek. Kolek był mały i kłujący, a pod jego kolcami wisiały suche liście. „Hubert, potrzebuję koca z liści, żeby ogrzać się w nocy. Twoje marchewki są smaczne, ale ja nie mam nic do jedzenia…” Królik westchnął – zapasów ubywało – ale dał jeżykowi trzy marchewki. Kolek uśmiechnął się i poturlał w swoją stronę.

Wieczorem Hubert spojrzał na swój ogródek. Zostało tylko dziesięć marchewek. „Tyle oddałem… czy to było mądre?” – pomyślał z niepokojem. Postanowił pójść spać wcześniej, żeby nie myśleć o zimie. Lecz gdy otwierał drzwi do norki, usłyszał ciche pukanie. To była Pola, Franek i Kolek, trzymający w łapkach koszyczek pełen orzechów, jagód i miękkiego mchu.

„To dla ciebie, Hubert” – powiedziała Pola. „Chcemy się odwdzięczyć. Każdy z nas ma coś, czym może się podzielić.” Hubert spojrzał na dary i poczuł ciepło w sercu. Nagle zrozumiał, że hojność nie oznacza utraty – to pomnażanie radości. Wziął orzechy, podziękował przyjaciołom i zaprosił ich do środka na herbatkę z mięty.

Gdy zapadł wieczór, a na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy, Hubert położył się w swojej miękkiej norce. Wokół unosił się zapach suszonych jagód i mchu. Zamknął oczy, słysząc ciche szelesty przyjaciół, którzy zasypiali obok niego. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął. „Dobranoc, przyjaciele.” I wtedy poczuł, że hojność jest jak iskierka światła – im więcej nią dzielisz, tym jaśniej robi się wokół. Wkrótce zapadł w spokojny, słodki sen.