Tajemnica Leśnego Zegara

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa szeptały sobie sekrety, mieszkało trzech przyjaciół: zajączek Kicuś, lis o imieniu Rudek i kogucik Piotrek. Każdego ranka witali razem słońce, ale pewnego dnia stało się coś dziwnego – słońce w ogóle nie wzeszło.

Kicuś przecierał swoje długie uszy i mrugał zaskoczony. „Gdzie się podziało słońce?” – zapytał cicho. Rudek, który zawsze miał nos pełen pomysłów, wzruszył ramionami. „Może zaspało?” – zażartował, ale w jego głosie słychać było niepokój. Piotrek, który zwykle piał głośno o świcie, teraz tylko pokręcił głową. „Bez słońca nie obudzę wszystkich zwierząt” – zmartwił się.

Postanowili więc wyruszyć na poszukiwania słońca. Szli przez polanę, gdzie motyle tańczyły w półmroku. „Spójrzcie!” – zawołał nagle Kicuś. Pod wielkim dębem leżała mała, złota kula, która migotała słabym blaskiem. „To chyba kawałek słońca!” – szepnął Rudek, podnosząc ją ostrożnie.

Kula była ciepła i delikatna, jak piórko. „Musimy znaleźć resztę” – powiedział Piotrek. I tak szli dalej, aż trafili na strumyk, który szemrał smutno. W wodzie zobaczyli drugi kawałek słońca, który utknął między kamieniami. Rudek, jako najzręczniejszy, wyciągnął go swoją długą kitą.

Trzecia część leżała na wzgórzu, przykryta liśćmi. Kicuś delikatnie odgarnął je łapką i uśmiechnął się szeroko. „Już prawie całe!” – ucieszył się. Ale jak złożyć słońce w całość? Przyjaciele usiedli w kręgu, a Piotrek zapiał melodyjnie. Wtedy kawałki same połączyły się w jedną, lśniącą kulę, która uniosła się wysoko nad las.

Słońce znów świeciło, a las wypełnił się ciepłem i kolorami. „Udało się!” – krzyknął Kicuś, podskakując z radości. Rudek poklepał go po grzbiecie, a Piotrek zapiał tak głośno, że wszystkie zwierzęta się obudziły. „Dzięki przyjaźni możemy wszystko” – powiedział Rudek, a pozostali przytaknęli.

Gdy nadszedł wieczór, słońce powoli chowało się za horyzontem, malując niebo na pomarańczowo i różowo. Kicuś, Rudek i Piotrek usiedli na pniu, patrząc w gwiazdy, które zaczynały migotać na niebie. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął wiatr, a oni przytulili się do siebie, czując spokój i ciszę.