Bajka o zajączku wielkanocnym, który zgubił koszyczek

— Bajka do czytania —

Mały, szarobury zajączek Puk mieszkał na zielonej łące pełnej kwiatów. Miał miękkie futerko, długie uszy i ogonek jak mały pomponik. Najbardziej lubił skakać po kępkach trawy i pomagać mamie przygotować koszyczki na Wielkanoc.

Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, mama zajączka powiedziała: – Puk, dziś musimy zanieść pisanki do domku na skraju lasu. Weź swój mały koszyczek i idź przodem, a ja dogonię cię za chwilę. Puk ucieszył się bardzo, bo lubił czuć się ważny. Chwycił wiklinowy koszyczek i wyruszył w drogę, podskakując wesoło.

Po drodze spotkał wiewiórkę Kitkę, która zbierała orzechy. – Puk, gdzie tak pędzisz? – zapytała Kitka. – Niosę pisanki! – zawołał zajączek i podskoczył tak wysoko, że aż zakręciło mu się w głowie. Gdy wylądował, spojrzał w dół i… o nie! Koszyczek zniknął. Puk rozejrzał się dookoła, ale nigdzie go nie było. – Zgubiłem go! – zapiszczał ze smutkiem.

Kitka natychmiast przyszła mu z pomocą. – Nie martw się, przeszukamy łąkę! – powiedziała. Razem zajrzeli pod każdy krzaczek i za każdy kamień. Nagle zobaczyli, że koszyczek leży w strumyku, a pisanki płyną w dół wody. – Och, wszystko przepadło! – Puk prawie się rozpłakał. Wtedy nadleciała sowa Mądrala, która zawsze wszystko widziała z góry.

– Nie płacz, Puk – powiedziała sowa. – Pisanki są bezpieczne, zatrzymały się na małej wysepce z sitowia. Zaraz je odzyskamy. Sowa poleciała po pomoc, a po chwili przyszła też mama zajączka z nowym koszyczkiem. Wszyscy razem – Puk, Kitka, Mądrala i mama – wyciągnęli pisanki z wody i włożyli je do koszyczka.

Puk był bardzo wdzięczny. – Dziękuję wam, przyjaciele – powiedział cichutko. – Sam bym sobie nie poradził. Mama pogłaskała go po uszku i uśmiechnęła się. – Każdemu może się zdarzyć zgubić coś ważnego, ale najważniejsze, że masz przyjaciół, którzy ci pomogą. Puk poczuł, jak ciepło robi mu się w serduszku.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Puk wrócił do swojej norki. Mama położyła obok niego koszyczek z pisankami, które pachniały wiosną. – Dziś był wyjątkowy dzień – szepnął Puk, ziewając. – Nauczyłem się, że błędy można naprawić, a przyjaciele są skarbem. Zamknął oczy, a sowa Mądrala zaśpiewała mu cichą kołysankę.

I tak, wśród szumu traw i blasku księżyca, mały zajączek zasnął spokojnie, marząc o kolejnej wiosennej przygodzie. Dobranoc, Puk. Dobranoc, mały czytelniku.