Zajączek Franio i tajemnica kropli rosy

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Franio mieszkał w norce pod starym dębem. Każdego ranka budziły go promienie słońca, które tańczyły na kroplach rosy na trawie. Ale pewnego dnia Franio zauważył, że krople znikają, zanim zdąży je policzyć.

– Dlaczego krople rosy znikają? – zapytał mamę. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Może same odlatują do nieba? Franio postanowił to sprawdzić.

Wyskoczył z norki i pobiegł na łąkę. Spotkał pszczółkę Zosię, która zbierała pyłek. – Zosiu, czy widziałaś, dokąd odlatują krople rosy? – zapytał. Pszczółka zatrzymała się i pomyślała. – Nie wiem, ale może zapytaj motylka Leonka, on lata wysoko.

Franio podskoczył do motylka, który siedział na kwiatku. – Leonku, czy wiesz, gdzie znikają krople rosy? Motylek rozłożył skrzydła. – Widziałem, jak wznoszą się do góry, jakby tańczyły w słońcu. Leć za mną!

Polecieli razem nad łąkę, aż dotarli do małego strumyka. Nagle zobaczyli, jak kropla rosy powoli unosi się w powietrzu, mieni się kolorami i znika w błękicie. – To magia! – zawołał Franio. – Nie, to po prostu woda, która odparowuje – wyjaśnił mądry kret Henio, który wyszedł z norki. – Słońce ogrzewa kropelki, a one stają się niewidzialne i lecą do chmur.

Franio był zachwycony. – Więc one nie znikają, tylko podróżują do nieba! – zawołał. Kret Henio uśmiechnął się. – Tak, a potem wracają jako deszcz. Franio poczuł, że jest już bardzo zmęczony. Podziękował nowym przyjaciołom i powędrował do domu.

Mama czekała na niego z ciepłym mlekiem. – I co, odkryłeś tajemnicę? – zapytała. Franio przytulił się do niej. – Tak, mamo. Krople rosy nie znikają, one po prostu lecą w podróż do chmur. Mama pogłaskała go po uszach. – A ty też już czas na podróż do krainy snu.

Franio położył się w swojej miękkiej norce, zamknął oczy i pomyślał o kroplach rosy tańczących w słońcu. Wkrótce zasnął, a nad łąką zapadła cicha, gwiaździsta noc.