Zając Zyzio i żółw Tuptus budują domek

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie rosły paprocie wysokie jak parasolki, mieszkał zając Zyzio, który zawsze biegał najszybciej, i żółw Tuptus, który nigdy się nie spieszył. Zyzio pędził od rana do nocy, a Tuptus powoli, ale dokładnie liczył swoje kroki. Pewnego dnia spotkali małego jeżyka, który płakał pod krzakiem: – Zgubiłem swój domek z liści, a tu już zimno.

Zyzio od razu zaproponował: – Zbuduję ci domek w mgnieniu oka! Pobiegał po gałęziach, ułożył je byle jak i zawołał: – Już gotowe! Ale gdy wiał wiatr, gałęzie się rozsypały. Jeżyk znów był smutny.

Tuptus podszedł wolno i powiedział: – Spróbujmy inaczej. Najpierw zbierzmy grube patyki, potem miękki mech, a na koniec dziurki od żołędzi jako okna. Zyzio westchnął: – To zajmie wieczność! – Ale chciał pomóc jeżykowi, więc został.

Pracowali razem. Tuptus dokładnie mierzył każdą gałązkę, Zyzio przynosił je w mgnieniu oka. Gdy Zyzio chciał się spieszyć, Tuptus mówił: – Spokojnie, mocny domek potrzebuje czasu. Zając uczył się czekać, a żółw – od czasu do czasu zrobić szybki krok.

Po godzinach domek był gotowy: ciepły, stabilny, z mchem zasłaniającym okna. Jeżyk w środku uśmiechnął się: – Dziękuję! Najlepszy domek w lesie! Zyzio i Tuptus spojrzeli na siebie – jeden szybki jak wiatr, drugi powolny jak chmura, ale obaj byli dumni z tego, co zrobili.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za pagórki, Zyzio i Tuptus usiedli na polanie. Zając powiedział: – Dziś zrozumiałem, że nie zawsze szybciej znaczy lepiej. Czasem trzeba słuchać kolegi, nawet jeśli jest powolny. Tuptus uśmiechnął się i zamrugał oczami.

Nad ich głowami rozbłysły pierwsze gwiazdy. Ciepły wiatr niósł zapach mokrej trawy. Zyzio ziewnął, a Tuptus powoli przymknął oczy. W lesie zrobiło się cicho – tylko świerszcze grały kołysankę. – Dobranoc, Tuptus – szepnął zając. – Dobranoc, Zyzio – odpowiedział żółw. I obaj zasnęli spokojnie pod baldachimem gwiazd.