Bajka o Zającu, który Znalazł Przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek o imieniu Skoczek. Miał długie, czujne uszy i miękkie, szare futerko. Skoczek uwielbiał skakać po łąkach i zbierać poziomki, ale najbardziej lubił, gdy świeciło słońce, bo wtedy jego nos był różowy i błyszczący.

Pewnego dnia, gdy Skoczek szukał najsłodszych jagód, usłyszał cichutkie pukanie. To mały dzięcioł Puk-Puk stukał w pień starego dębu, ale był smutny, bo nie mógł dosięgnąć najwyższej dziupli, gdzie został jego ulubiony żołądź. „Pomóż mi, Skoczku!” – zapiszczał dzięcioł.

Skoczek spojrzał w górę. Dziupla była wysoko, a on nie umiał latać. Ale zajączek pomyślał chwilę i powiedział: „Puk-Puku, wskocz mi na grzbiet, a ja podskoczę jak najwyżej!” Dzięcioł posłuchał, a Skoczek podskoczył tak mocno, że aż uszy zafalowały. Puk-Puk złapał żołądź i zaśpiewał radośnie.

Wtedy z krzaków wyszedł lis o imieniu Chytrusek. „O, zajączek z dzięciołem! Ale z ciebie siłacz, Skoczku!” – zaśmiał się lis. „A może byś tak pomógł i mnie? Chciałbym dostać się na polanę, ale ścieżka jest zarośnięta.” Skoczek nie bał się lisa, bo Chytrusek był stary i lubił tylko spokojnie drzemać.

Skoczek i Puk-Puk ruszyli za lisem. Na ścieżce leżały wielkie kamienie. Skoczek odsunął małe, a Puk-Puk dziobkiem rozbił te najmniejsze. Wkrótce ścieżka była czysta. „Dziękuję, przyjaciele!” – mruknął lis i położył się na słońcu, mrużąc oczy. „Pomaganie jest fajne” – pomyślał Skoczek.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Skoczek wrócił do swojej norki. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Usiadł na miękkim mchu i patrzył, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej. Puk-Puk przyleciał i usiadł obok niego. „Dobranoc, Skoczku” – powiedział cicho. „Dobranoc, przyjacielu” – odpowiedział zajączek.

Skoczek zamknął oczy i poczuł, jak ciepły wiatr głaszcze go po uszach. W lesie zapanowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było cichy szum liści. Zajączek westchnął spokojnie i zasnął, marząc o następnym dniu pełnym przygód i pomagania innym.