Zajączek, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie rosły wysokie sosny i krzaki jeżyn, mieszkał mały zajączek o imieniu Tuptuś. Tuptuś był bardzo wesoły w ciągu dnia – biegał po łące, skakał nad strumykiem i jadł soczystą trawę. Ale gdy tylko słońce chowało się za horyzont, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Tuptuś zaczynał się bać.

Każdego wieczoru, gdy mama mówiła: „Tuptusiu, pora do norki”, zajączek robił wielkie oczy i szeptał: „Mamusiu, a jeśli w ciemności czai się coś strasznego?”. Mama zawsze go przytulała i mówiła, że ciemność to tylko brak światła, a w norce jest bezpiecznie. Ale Tuptuś i tak nie mógł zasnąć – wyobrażał sobie wielkie cienie i dziwne odgłosy.

Pewnego dnia Tuptuś spotkał swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Rudeńkę. „Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała Rudeńka, skacząc z gałęzi na gałąź. „Bo boję się ciemności” – odpowiedział cicho Tuptuś. „A wiesz co?” – powiedziała wiewiórka – „Ja też się kiedyś bałam, ale odkryłam, że w ciemności można zobaczyć coś pięknego – świetliki! Chodź, pokażę ci je dziś wieczorem”.

Gdy zapadł zmrok, Tuptuś z bijącym sercem wyszedł z norki. Rudeńka czekała na niego pod starą sosną. „Spójrz!” – szepnęła. I nagle wokoło zaczęły migotać maleńkie, zielone światełka. Świetliki tańczyły w powietrzu, tworząc iskrzące się wzory. Tuptuś zapomniał o strachu – patrzył zachwycony, a jego serce biło teraz z radości, a nie z lęku.

Od tej pory Tuptuś codziennie wieczorem wychodził z Rudeńką oglądać świetliki. Nauczył się, że ciemność nie jest taka straszna, gdy ma się przyjaciela u boku. Z czasem zaczął nawet sam wypatrywać gwiazd na niebie i wsłuchiwać się w szum liści, który w nocy brzmiał jak kołysanka.

Pewnej nocy, gdy wrócił do norki, mama zapytała: „Jak minął wieczór, synku?”. Tuptuś uśmiechnął się szeroko: „Mamusiu, ciemność jest piękna! Są w niej świetliki i gwiazdy, a ja już się nie boję”. Mama pogłaskała go po miękkim futerku i powiedziała: „Widzisz, strach mija, gdy spojrzysz mu prosto w oczy”.

Tej nocy Tuptuś zasnął spokojnie, a przez otwór w norce wpadało do środka srebrne światło księżyca. Śniło mu się, że tańczy ze świetlikami na łące, a wokół niego unosi się ciepły, bezpieczny blask. I tak, wśród migoczących wspomnień, zajączek zapadł w głęboki, słodki sen.