Bajka o zającu, który chciał skakać najwyżej

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Zygmunt mieszkał na leśnej polance. Każdego ranka, gdy wschodziło słońce, patrzył na wysokie drzewa i myślał: „A gdybym tak skoczył wyżej niż one?”

Zygmunt miał przyjaciół: wiewiórkę Kasię i jeża Kolczatka. Wszyscy lubili się bawić w chowanego, ale Zygmunt zawsze chciał skakać najwyżej. „Popatrzcie!” – wołał i podskakiwał, ile sił w nogach.

Pewnego dnia zobaczył na łące piękną, wysoką skałę. „To idealne miejsce, by pokazać, jak wysoko potrafię skoczyć!” – pomyślał. Rozbiegł się, odbił i… hop! Wylądował miękko na mchu, ale wcale nie wyżej niż zazwyczaj.

Próbował raz, drugi, trzeci. „Dlaczego nie mogę skoczyć wyżej?” – zmartwił się. Wtedy przyleciała sowa Mądralina. „Zygmuncie, nie o wysokość tu chodzi. Spójrz, jak pięknie świeci słońce i jak pachną kwiaty.”

Zajączek rozejrzał się. Rzeczywiście, trawa była zielona, a motyle tańczyły w powietrzu. „Ale ja chcę być najwyższy!” – upierał się. Sowa uśmiechnęła się: „A może spróbujesz skakać dla przyjemności, a nie dla wygranej?”

Zygmunt zamknął oczy i podskoczył lekko – zupełnie bez siły. I wtedy poczuł, jak wiatr łaskocze go w uszy, a serce bije mu radośnie. „To jest fajne!” – zawołał. Kasia i Kolczatek dołączyli do niego, skacząc i śmiejąc się.

Od tamtej pory Zygmunt skakał, ile chciał, ale już nie mierzył wysokości. Cieszył się każdym podskokiem i tym, że ma przyjaciół, z którymi może się bawić. A skała stała się ich ulubionym miejscem na popołudniowe figle.

Gdy zapadł zmrok, a gwiazdy rozbłysły na niebie, Zygmunt położył się na miękkim mchu. „Dobranoc, mała skało” – szepnął. Zmrużył oczy, a wiatr zaniósł jego sny wysoko, aż pod księżyc.