Bajka o zaczarowanym lesie

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórkami, mała Zosia wybiegła do ogrodu. Za płotem zobaczyła coś niezwykłego – ścieżkę wysypaną srebrzystym pyłem, która prowadziła w głąb lasu. Zaciekawiona, ruszyła przed siebie.

Gdy Zosia weszła między drzewa, usłyszała cichutkie szepty. To stare dęby rozmawiały ze sobą, a ich gałęzie kołysały się w rytm melodii. – Witaj, mała podróżniczko – powiedział najstarszy dąb. – Dawno nikt nie odwiedził naszego zaczarowanego lasu.

Zosia rozejrzała się ze zdumieniem. Z krzaków wyskoczył zając w czerwonej kamizelce, a na grzybie siedziała sowa w okularach. – Szukasz przygód? – zapytała sowa. – Może pomożesz komuś, kto zgubił drogę?

Wtedy zza paproci wyfrunął maleńki świetlik, który mrugał słabiutko. – Zgubiłem się – szepnął. – Nie mogę znaleźć drogi do mojej rodziny na Polanie Błyszczących Gwiazd. Zosia postanowiła mu pomóc.

Ruszyli razem przez las. Świetlik wskazywał kierunek, ale co chwilę gasł. Zosia delikatnie wzięła go na dłoń i przykryła drugą ręką, żeby było mu cieplej. – Dziękuję – powiedział świetlik i znów zaczął świecić jaśniej.

Po drodze spotkali wiewiórkę, która dała im orzeszka na drogę, i jeża, który pokazał skrót przez strumyk. Każde zwierzę miało dla nich dobre słowo. Zosia czuła, że las jest pełen życzliwości.

W końcu dotarli na polanę. Setki świetlików tańczyły w powietrzu, tworząc migoczące wzory. – To tutaj! – ucieszył się mały świetlik i poleciał do swoich braci i sióstr. Wszystkie świetliki zaświeciły na powitanie, a polana zajaśniała jak gwiaździste niebo.

Zosia usiadła na miękkim mchu i patrzyła w górę. Nad nią świeciły prawdziwe gwiazdy, a wokół tańczyły świetliki. Czuła się bezpieczna i szczęśliwa. Zmęczenie ogarnęło ją powoli, a las śpiewał kołysankę liśćmi. Zosia zamknęła oczy i zasnęła, otulona ciepłem i blaskiem przyjaźni.