Bajka o małym jaskiniowcu i tańczących gwiazdach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, gdy na ziemi żyły ogromne mamuty i dinozaury, a ludzie mieszkali w jaskiniach, był sobie mały chłopiec o imieniu Jaska. Jaska miał czarne, potargane włosy i oczy błyszczące jak gwiazdy. Każdego wieczoru siadał przed jaskinią i patrzył w niebo, zastanawiając się, dlaczego gwiazdy migoczą i czy można je złapać.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za górami, Jaska zobaczył coś niezwykłego. Wielki, kudłaty mamut stał samotnie na polanie, a z jego trąby wydobywał się smutny dźwięk. Jaska podszedł ostrożnie i zapytał: „Dlaczego jesteś taki smutny, wielki przyjacielu?” Mamut westchnął i odpowiedział: „Zgubiłem swoją rodzinę, a bez nich czuję się samotny.”

Jaska pomyślał chwilę i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci ich znaleźć. Razem zawsze raźniej!” Mamut uśmiechnął się i ruszyli w drogę. Szli przez gęste lasy, gdzie paprocie sięgały im do ramion, i przez rwące strumienie, gdzie skakały kolorowe ryby. Po drodze spotkali małego pterodaktyla, który utknął w gałęziach. Jaska ostrożnie uwolnił go, a pterodaktyl obiecał pomóc im z góry.

Gdy zapadł zmrok, na niebie pojawiły się tysiące gwiazd. Jaska i mamut usiedli na wzgórzu, a pterodaktyl krążył nad nimi. Nagle Jaska zauważył, że gwiazdy układają się w dziwny wzór – jakby ścieżkę. „To musi być drogowskaz!” – zawołał. Poszli za gwiazdami i wkrótce usłyszeli radosne trąbienie. To była rodzina mamuta! Wielkie zwierzęta tańczyły w kręgu, a ich cienie wirowały na trawie.

Mamut podziękował Jasce i powiedział: „Dzięki tobie znów jestem szczęśliwy. Nauczyłeś mnie, że przyjaźń i pomoc są ważniejsze niż wszystko inne.” Jaska uśmiechnął się i odpowiedział: „A ty nauczyłeś mnie, że nawet w ciemności można znaleźć światło, jeśli się ma dobrych przyjaciół.”

W drodze powrotnej do jaskini Jaska patrzył na gwiazdy. Już nie chciał ich łapać – wiedział, że są po to, by świecić wszystkim, którzy potrzebują nadziei. Gdy wszedł do jaskini, jego mama otuliła go ciepłym futrem i szepnęła: „Opowiesz mi o swojej przygodzie?” Jaska ziewnął i przytulił się do niej.

Tej nocy Jaska spał spokojnie, a przez otwór w jaskini wpadało miękkie, srebrne światło gwiazd. Wiedział, że gdzieś tam, na wzgórzu, mamut tańczy ze swoją rodziną, a pterodaktyl śpi na gałęzi. I wszystko było dobrze, cicho i pięknie. Dobranoc, mały odkrywco, niech twoje sny będą pełne przygód i ciepła.