Bajka o żabie, która chciała fruwać

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkała żabka o imieniu Skoczek. Była zielona jak wiosenna trawa i miała wielkie, błyszczące oczy. Skoczek uwielbiał patrzeć na ptaki, które przelatywały nad stawem. „Jak one pięknie fruwają” – wzdychał. „Chciałbym tak jak one wzbić się w powietrze!”

Pewnego dnia Skoczek postanowił, że spróbuje latać. Rozbiegł się na liściu nenufaru, podskoczył wysoko i… plusk! Wylądował w wodzie. Próbował jeszcze raz, i jeszcze raz, ale zawsze kończyło się tak samo. Mokry i zmęczony usiadł na kamieniu i smutno patrzył w niebo.

Wtedy przyleciała ważka Iskierka. „Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała. „Chcę latać, ale nie umiem” – odpowiedział Skoczek. Iskierka uśmiechnęła się: „Ja mam przezroczyste skrzydła i latam, bo taka się urodziłam. Ale ty masz coś, czego ja nie mam – potrafisz skakać wyżej niż ktokolwiek nad stawem!”

Skoczek zastanowił się. Rzeczywiście, umiał skakać naprawdę wysoko. „Ale to nie to samo co latanie” – mruknął. Wtedy podpłynął karp Kropka. „Słyszałem, że chcesz fruwać. A może zamiast marzyć o czymś niemożliwym, pokażesz nam, jak wysoko potrafisz skoczyć?” – zaproponował.

Skoczek zgodził się. Zebrał wszystkie siły, odbił się od kamienia i skoczył tak wysoko, że przeleciał nad trzcinami i zobaczył cały staw z góry. „Wow!” – krzyknęła Iskierka. „To było prawie jak latanie!” Skoczek wylądował miękko w wodzie, a jego serce biło z radości.

Od tego dnia Skoczek nie chciał już być ptakiem. Codziennie urządzał zawody w skakaniu dla swoich przyjaciół. Ważka Iskierka mierzyła wysokość skoków, a karp Kropka liczył, ile razy udało się skoczyć bez pluskania. Wszyscy świetnie się bawili.

Skoczek zrozumiał, że każdy ma coś wyjątkowego. Ptaki fruwają, ryby pływają, a żaby skaczą. I to jest w porządku. Najważniejsze to być sobą i cieszyć się tym, co się potrafi.

Kiedy zapadł zmierzch, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Skoczek wskoczył na swój ulubiony liść. Patrzył w niebo i uśmiechał się. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął. „Dobranoc, stawie. Jutro znów będę skakał”. I zamknął oczy, słysząc cichy plusk wody i szum trzcin. Śniło mu się, że skacze aż do księżyca.