Żabka Florentyna i sekret cierpliwości

— Bajka do czytania —

Dawno temu, nad małym, zielonym stawem mieszkała sobie żabka o imieniu Florentyna. Była bardzo mała, ale miała ogromne marzenie – chciała skakać najwyżej ze wszystkich żab w okolicy. Każdego dnia patrzyła na ważki latające nad wodą i myślała: „Gdybym tylko mogła być tak wysoko!”.

Florentyna codziennie próbowała skakać. Najpierw skakała z małego kamyka, potem z większego, a w końcu z pnia po starej wierzbie. Niestety, za każdym razem lądowała z pluskiem w wodzie. Jej przyjaciółka, żabka Róża, śmiała się i mówiła: „Nie uda ci się, Florentyno. Jesteś za mała!”.

Pewnego dnia Florentyna spotkała starą, mądrą żabę, która siedziała na liściu nenufaru. „Dlaczego tak często próbujesz skakać i wracasz mokra?” – zapytała stara żaba. Florentyna westchnęła: „Chcę skakać wysoko, ale ciągle mi nie wychodzi”. Stara żaba uśmiechnęła się: „Spróbuj ćwiczyć po trochu każdego dnia. Cierpliwość jest jak wodny liść – rośnie powoli, ale w końcu unosi cię nad wodę”.

Florentyna postanowiła posłuchać rady. Zaczęła od małych skoków na pobliską kępkę trawy. Kiedy jej się udało, skakała dalej – na kamień, potem na pień. Każdego dnia robiła tylko jeden skok więcej. Po tygodniu potrafiła przesłoczyć z jednego brzegu stawu na drugi, ale wciąż nie była tak wysoko jak ważki.

Kolejnego dnia Florentyna zobaczyła motyla fruwającego nad stawem. „Chciałabym być taka lekka” – pomyślała. Zaczęła obserwować, jak motyl porusza skrzydłami, i zrozumiała, że on też musiał się uczyć. Florentyna ćwiczyła dalej, a jej nogi stawały się coraz silniejsze. Po miesiącu potrafiła skoczyć tak wysoko, że dotknęła liścia topoli.

Pewnego ranka Florentyna obudziła się i poczuła, że coś się zmieniło. Jej nóżki były sprężyste jak gumowe piłeczki. Podeszła do brzegu, nabrała powietrza i skoczyła z całej siły. Wzleciała wysoko, wysoko – aż nad korony drzew! Zobaczyła cały staw, łąkę i domki w oddali. „Udało się!” – zaskrzeczała radośnie.

Kiedy wylądowała miękko na liściu nenufaru, przybiegła Róża. „Jak ty to zrobiłaś?” – zapytała zdziwiona. Florentyna odpowiedziała: „Każdego dnia robiłam mały skok. Cierpliwość sprawiła, że moje marzenie stało się prawdziwe”. Od tamtej pory Florentyna uczyła inne żabki, że nawet małe kroki prowadzą do wielkich rzeczy.

Tego wieczoru, gdy księżyc odbił się w stawie, Florentyna usiadła na swoim ulubionym liściu. Czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Gwiazdy migotały nad nią, a woda cicho pluskała. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będę ćwiczyć, a teraz pora spać”. I tak, otulona ciepłem nocy, zasnęła spokojnie, marząc o kolejnych skokach.