Żabka Tola i skarb w stawie

— Bajka do czytania —

Nad brzegiem małego stawu, pod wielkim liściem nenufaru, mieszkała mała, zielona żabka o imieniu Tola. Tola uwielbiała skakać po kamieniach i pluskać się w wodzie, ale najbardziej na świecie kochała szukać skarbów.

Pewnego słonecznego dnia Tola wypatrzyła coś błyszczącego na dnie stawu. To był mały, okrągły kamyk w kolorze złota. Gdy go wyciągnęła, słońce odbiło się w nim i roziskrzyło tęczą. „Ojej, jaki cudowny skarb! Muszę go mieć tylko dla siebie!” – zawołała radośnie.

Niedaleko pływała rybka Róża. Zobaczyła kamyk i zapytała: „Tola, czy mogę popatrzeć na twój piękny kamyczek?” Ale Tola schowała skarb za plecami i powiedziała: „Nie, to mój skarb, nie chcę się dzielić.” Po chwili przyleciała ważka Bzyczka, a potem przyszła biedronka Kropka. Każde z nich chciało zobaczyć kamyk, ale Tola za każdym razem odmawiała.

Sfrustrowana, Tola postanowiła schować kamyk w najgłębszym zakątku stawu. Podskoczyła na dużym kamieniu, ale poślizgnęła się i – plask! – kamyk wpadł do ciemnej, głębokiej wody. Tola zanurkowała, ale nie mogła go dosięgnąć. Zaczęła płakać: „Mój skarb! Już go nigdy nie odzyskam!”

Wtedy rybka Róża podpłynęła do Toli i powiedziała: „Nie martw się, pomożemy ci. Ja mogę nurkować głębiej niż ty.” Ważka Bzyczka dodała: „A ja z góry wypatrzę, gdzie leży!” Biedronka Kropka zaproponowała: „A ja zaświecę słoneczkiem swym małym lusterkiem, żeby było jaśniej.”

Rybka Róża zanurkowała w mroczne głębiny, ważka Krążyła nad wodą wskazując kierunek, a biedronka odbijała promienie słońca. Razem, po chwili, Róża wynurzyła się z kamykiem w pyszczku! Wszyscy klasnęli w płetwy i skrzydła. Tola wyciągnęła drżące łapki i wzięła skarb.

Patrzyła na przyjaciół i nagle zrozumiała, że ten kamyk nie był jeszcze tak piękny, jak teraz, gdy wszyscy go razem ocalili. Uśmiechnęła się i powiedziała: „Chcecie go pooglądać? Może pobawimy się razem?” Zwierzęta przytuliły się do siebie, a kamyk odbijał ich radosne twarze. Tola pomyślała: „Naprawdę fajnie jest się dzielić.”

Gdy zapadł wieczór, Tola położyła kamyk na swoim liściu, ułożyła się wygodnie i popatrzyła w niebo pełne gwiazd. Była szczęśliwa, bo miała nie tylko skarb, ale przede wszystkim przyjaciół. Otulona ciepłym wiatrem i spokojem stawu, zamknęła oczy i zasnęła, szepcząc: „Dobranoc, przyjaciele.”

Nad stawem zapadła cisza, a gwiazdy mrugały do siebie, jakby opowiadały tę małą historię o dzieleniu się. I tak każdy wieczór kończy się dobrze, gdy w sercu mieszka dobroć.