Żabka Frania i jej wyjątkowy skok

— Bajka do czytania —

Nad małym, błyszczącym stawem mieszkała żabka Frania. Była zielona jak listek, a jej oczka błyszczały jak krople wody. Każdego ranka skakała po liliach wodnych, ale zawsze zazdrościła innym zwierzętom.

Frania patrzyła, jak motyle fruwają wysoko nad łąką. Chciała też tak latać! Próbowała skakać coraz wyżej, ale zawsze spadała z pluskiem do stawu. – Kum, kum – wzdychała smutno. – Nigdy nie będę taka jak one.

Pewnego dnia spotkała starą żółwicę Zuzię. Zuzia powoli wystawiła głowę z wody. – Co ci jest, mała? – zapytała. – Chcę latać jak motyl, ale nie umiem – powiedziała Frania. Zuzia uśmiechnęła się. – Każdy ma coś, w czym jest dobry. Ty na przykład świetnie skaczesz i kumkasz.

Frania nie była pewna. – Naprawdę? – zdziwiła się. – A co jeszcze umiem? – Policz, ile razy możesz skoczyć z lilii na lilię – zaproponowała Zuzia. Frania zaczęła skakać. Raz, dwa, trzy... aż do dziesięciu! Była szybsza od rybek i wdzięczniejsza od ważek.

Nagle usłyszała płacz. To biedronka Basi utknęła na wysokim liściu. – Nie mogę stąd zlecieć! – wołała. Frania bez namysłu skoczyła wysoko, chwyciła biedronkę i bezpiecznie zaniosła ją na ziemię. – Dziękuję! – pisnęła Basia. – Jesteś najlepszą skoczką na świecie!

Frania poczuła dumę. Zrozumiała, że nie musi być motylem. Jej skoki są wyjątkowe i przydatne. Od tej pory każdego dnia ćwiczyła skoki, a przyjaciele podziwiali jej zwinność. Nawet motyle przysiadały na liliach, by patrzeć na jej występy.

Wieczorem, gdy księżyc odbił się w stawie, Frania usiadła na swoim ulubionym kamieniu. – Kum, kum – zanuciła cicho. – Jestem żabką i to jest w porządku. – Wokół niej tańczyły świetliki, a woda szeptała kołysankę. Frania zamknęła ślepka i poczuła spokój.

Noc otuliła staw miękką ciszą. Frania położyła się na liściu, a sen przyszedł jak delikatny wietrzyk. Śniła o skokach sięgających gwiazd, wiedząc, że jest kochana taka, jaka jest. Dobranoc, żabko. Dobranoc, maleńka.