Żabka Kikusia i kwiat dzielenia

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym stawie, wśród trzcin i lilii wodnych, mieszkała mała, zielona żabka o imieniu Kikusia. Każdego ranka, gdy słońce wschodziło, Kikusia wskakiwała na swój ulubiony liść i głośno, wesoło rechotała: „Kum, kum, kum!”. To był jej sposób na przywitanie nowego dnia i wszystkich mieszkańców stawu.

Pewnego dnia, gdy Kikusia skakała po wodzie, nagle coś przykuło jej uwagę. Na środku stawu, tuż przy dużym, okrągłym liściu, zakwitł przepiękny, biały kwiat lilii. Pachniał tak cudnie, że żabka aż zamknęła oczy z zachwytu. „To najpiękniejszy kwiat, jaki kiedykolwiek widziałam!” – szepnęła i postanowiła go schować tylko dla siebie.

Kikusia usiadła obok kwiatka i nikomu nie pozwalała się do niego zbliżyć. Najpierw podpłynęła rybka Basia o złotych łuskach. „Kikusiu, mogę powąchać ten cudny kwiat?” – zapytała grzecznie. Ale żabka od razu zapiszczała: „Nie, nie, to mój kwiat! Idź sobie!”. Basia spuściła głowę i smutno odpłynęła.

Potem przyleciała biedronka Lila, która mieszkała na brzegu. „Kikusiu, pokaż mi kwiatek, widziałam go z daleka!” – zawołała. Kikusia znowu odmówiła. Lila westchnęła i odleciała. Żabka została sama. Kwiat nadal pachniał, ale Kikusia nagle poczuła, że w brzuchu robi jej się dziwnie – coś było nie tak.

Nagle z wody wyjrzał mały krecik Florek, który przyszedł się napić. „Kikusiu, dlaczego jesteś taka smutna?” – zapytał. „Mam najpiękniejszy kwiat, ale wszyscy odchodzą” – odpowiedziała żabka. Florek uśmiechnął się: „Może dlatego, że nie chcesz się nim dzielić? Spróbuj pokazać go innym – zobaczysz, jakie to przyjemne”.

Kikusia pomyślała chwilę, po czym skinęła głową. „Masz rację, Florku. Zaproszę wszystkich!”. Zawołała rybkę Basię i biedronkę Lilę. Przyszli też inni przyjaciele – ważka Wicia i ślimak Stefanik. Wszyscy stanęli wokół kwiatka, wąchali go i podziwiali. Kikusia patrzyła na ich uśmiechnięte buzie i czuła w brzuszku ciepło.

Kiedy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się gwiazdy, Kikusia pomyślała: dzielenie się jest o wiele fajniejsze niż chowanie wszystkiego dla siebie. Przyjaciele dziękowali jej za kwiat i za to, że mogli go razem oglądać. Żabka uśmiechnęła się szeroko – jej serduszko było pełne radości.

W końcu zrobiło się ciemno i cicho. Kikusia ziewnęła, zamknęła zmęczone oczka i szepnęła: „Dobranoc, kwiatku. Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc, gwiazdy”. Woda w stawie zakołysała się sennie, a mała żabka zasnęła spokojnie, tuląc w sercu ciepłe myśli o dzieleniu się.